De favoriete Klassieker-foto’s van Pim Ras

Woord: Redactie SANTOS
Gepost: 27-02-2019
Strijd, emotie, doelpunten; dat is waar topfotograaf Pim Ras op loert. Voor SANTOS vertelt hij over zijn favoriete foto's van De Klassieker. “Bij een corner gaat mijn bloed sneller stromen.”

Beeld: Pim Ras
Eerder verschenen in SANTOS #04, oktober 2017.

“Het moeilijkste dat er is”, zegt Pim Ras over het haarscherp vastleggen van een spetterend duel. Ras (52) fotografeert al sinds 1988 voetbalwedstrijden, voornamelijk in opdracht van het Algemeen Dagblad. Talloze Klassiekers bezocht hij. Voor SANTOS selecteerde hij vrij recent werk, het oudere uit het post-digitale tijdperk is vermoedelijk verloren gegaan.

Het hindert niet. Ras: “Ik vind deze tijd heel geschikt voor mooie duelfoto’s. Spelers zijn gespierd, atletisch, hebben tatoeages, aparte kapsels, felle shirts.”

De foto van Rafael van der Vaart en Christian Gyan, hierboven, uit 2004 groeide uit tot een klassieker op zichzelf. Dat Ras een heel bijzondere, bijna absurdistische foto had geschoten, zag hij pas toen hij de plaat op zijn laptop bekeek. In de gauwigheid had hij op het schermpje van zijn toestel niet eens gezien dat het tulbandje van Gyan het luchtruim had gekozen. Bijvangst werd hoofdvangst.

Toch was het niet alleen geluk. “Ik was wel echt op hem gefocust.”

Gyan had in de eerste helft een hoofdwond opgelopen na een knallend kopduel met Nigel de Jong. De Jong moest, hevig bloedend, uitvallen. Gyan kreeg van Feyenoord-verzorger Gerard Meijer snel iets op zijn hoofd gedrapeerd en ging door. Ras: “Zo’n tulband is altijd mooi, het geeft de intensiteit, de strijd aan. Dat wil je in beeld hebben. Maar er moet natuurlijk wel iets gebeuren.”

Beide spelers hebben geen oog voor het vliegende schoteltje van verband. Ze hebben hun blik op de bal. Ras: “Het duel mag nog zo intens zijn, de blikken nog zo vurig; de bal moet er altijd op. Anders vind ik de foto niet goed.”

De foto hierboven, de clash tussen de luchtmachten van Feyenoord en Ajax van ruim drie jaar geleden, is als een veredelde oorlogsplaat. “Vooral bij corners is het opletten geblazen, dan krijg je overal man-tegen-mangevechten. Bij een corner gaat mijn bloed sneller stromen”, zegt Ras.

Mannen worden genadeloos van jongens gescheiden. Feyenoord-spits en pain in the ass Kazim heeft zich de beste positie verschaft. Zijn collega Kuijt ondersteunt hem waardoor Ajax-verdediger Veltman haast niet bij Kazim en de bal kan komen. Feyenoord-verdediger Botteghin wil ook wel meedoen, terwijl Ajacieden Milik en Dijks lijken te denken: ik sla deze even over. Ras: “Er is meer strijdlust bij de Feyenoord-spelers. Dat is bijna standaard in De Kuip.”

Ras is geen uitgesproken nostalgicus, geen man die specifiek kickt op voetbalplaten van mannen met gedateerde kapsels, schoenen en shirts. Toch kampt hij met heimwee, want de fotograaf is in het bijzonder fan van Dirk Kuijt, die ruim een jaar geleden stopte. “Dirk is de meest fotogenieke voetballer. Het is zijn intense blik, het lijnenspel op zijn gezicht, zijn gespierde voorkomen, de wapperende krullen. Kuijt ging duels altijd vol overgave aan, juichte intens. Ik zat bijna altijd bij het doel waar Kuijt moest scoren. Ik mis hem nu al.”

Er staan nieuwe, fotogenieke krachtpatsers op. “Leroy Fer is altijd goed.” Bovenstaande foto van Bazoer en Vilhena – links, eveneens uit het seizoen 2015-2016 – kan hem ook bekoren. De jonge Feyenoorder en Ajacied gooien alles in de strijd; armen, benen, hoofden, schoenen, maar dorsten hun ogen niet open te houden. “Het straalt echt strijd uit, misschien een beetje angst door die gesloten ogen. Dat wil je de volgende dag in de krant hebben.”

Het wordt steeds lastiger om goede actiefoto’s te schieten. “Vroeger in het oude Ajax-stadion De Meer lag ik bijna naast het doel met een 85 millimeterlens. Nu is de uitdaging groter, zullen we maar zeggen. Je zit verder weg, achter hoge reclameborden. Dat vraagt andere camera’s. Dan moet je weer zoomen, dan gebeurt de actie dichterbij en heb je weer een andere lens nodig.”

Zijn favoriete stadion is De Kuip. “Je kan daar nog mooi van onderaf fotograferen. Ik zit altijd naast de paal, kan zo nog goed close komen. Bij FC Twente bijvoorbeeld is dat allemaal veel moeilijker.” Weer of geen weer, Ras komt vaak bezweet het veld af. Waar andere voetbalfotografen zich steevast inpakken, herken je Ras aan zijn korte broek. Geen slobberbroekje trouwens, maar een stevige met diepe zakken. Zijn lat ligt hoog. “Ik wil de doelpunten in beeld hebben én de emoties én de duels. Het klinkt misschien wat overdreven, maar ik moet eigenlijk net zo scherp zijn als die spelers.

Kun je geen genoeg krijgen van De Klassieker? Bestel dan snel SANTOS #04, geheel en al in teken van de mooiste en meest beladen voetbalwedstrijd van Nederland.
Lees ook
SANTOS #10: Voetbalreisgids

Tien tips
voor de ideale
voetbaltrip

Nu het nieuwe voetbalseizoen in alle hevigheid is losgebarsten en de Nederlandse ploegen in Europa hun tegenstanders kennen, kunnen de voetbaltripjes weer worden geboekt. De redactie van SANTOS geeft reisadvies.
SANTOS #04: DE KLASSIEKER

Mulder bemint:
Mladen Ramljak

De Joegoslaaf Mladen Ramljak, afgestudeerd econoom én vooraanstaand lid van het ‘Genootschap der Scheermessen’, won met Feyenoord de landstitel en de UEFA Cup. Het is vandaag 40 jaar geleden dat hij overleed. Jan Mulder haalt herinneringen op.
SANTOS #13: De 25 schoonheden van het amateurvoetbal

Kantines,
cornervlaggen
en kleedkamergeluk

In SANTOS #13 belijden we onze liefde voor amateurvoetbal. Inderdaad, net als in een eerdere SANTOS, maar toch weer op een andere manier. Omdat het zo’n ongelooflijk rijk onderwerp is, en omdat het je zo heerlijk terugbrengt naar de essentie: naar voetbal omdat het leuk is. Naar voetbal als een sociaalcultureel fenomeen ook.
Reportage

Lachen
Gieren
Gullit

Van Qatar naar Hilversum, van Varkenoord naar Miami, en terug via Rome en Schotland. Ruud Gullit leidt een fascinerend bestaan, vrolijk slalommend tussen de hoogte- en dieptepunten van zijn leven. Een weekend lang in het spoor van de nimmer verwelkende Zwarte Tulp. “Ik zie het zo: als ik niet naar links kan, dan ga ik maar naar rechts.”
Binnendoor

Björn van
der Doelen

​“Mark van Bommel kon de hele dag over voetbal praten. Ik keek niet eens de samenvattingen van mijn eigen wedstrijden, ging liever een beetje pielen met mijn gitaar.”
Overig

Ciao, Marco

Zijn afscheid in San Siro op 18 augustus 1995 voelde zo ongelooflijk, dat de toen zestienjarige Sjoerd Mossou besloot het niet te geloven. Marco van Basten was zijn held, en helden stopten niet. Hij was pas dertig, godverdomme.