De ziel van ADO Den Haag: kassahokjes, Midden Noord en Henk Patat

Woord: Redactie SANTOS
Gepost: 23-10-2018
Op zoek naar de ziel van onze achttien Eredivisie-stadions vragen SANTOS en de Eredivisie CV een legertje insiders, van een beetje bekend tot heel bekend, wat hun club voor hen betekent. Dit keer Kees Jansma (1947), presentator bij Fox Sports, voorheen perschef bij Oranje en van kinds af aan ADO Den Haag-fan.

Beeld: Marco Magielse

Onderweg-naar-het-stadion-tip
“Je moet er even naar zoeken, maar ook bij het nieuwe stadion vind je de oude Haagse romantiek. De kassahuisjes van het oude Zuiderpark bijvoorbeeld, die zijn prachtig. Ze zijn behouden gebleven dankzij een groep fanatieke supporters, als een soort laatste tastbare herinnering aan die plek, en meeverhuisd naar het nieuwe stadion. Als ik ze zie, denk ik meteen aan vroeger. Het was dé ontmoetingsplek voor een wedstrijd. Hier wachtte je op je vader of op je vrienden, bladerend in het nieuwe programmaboekje. Verder is bij het nieuwe stadion het standbeeld van Aad Mansveld heel bekend, en je hebt gelukkig de snackwagens van Henk Patat nog. Een begrip in Den Haag, vooral beroemd geworden dankzij zijn broodje warme rookworst, die ook in de meer deftige Residentie Club worden geserveerd. Haagser bestaat niet.”

Ultiem stadiongeluk
“Dat zit hem in kleine dingen. Óók in het klassiek Haagse gezanik en geklaag, of je nou in een skybox komt of gewoon op de tribune. Ik hou ervan dat heel Den Haag samenkomt bij ADO, van hoog tot laag, van de getapte jongens tot mannen van de straat. En ja, als ze dan ‘O o Den Haag’ draaien, hè. Dat is toch een beetje het officieuze clublied inmiddels. Ik houd het meest van de originele versie van Harry Jekkers, en iedere echte Hagenaar kent die tekst van de eerste tot de laatste regel. Maar vlak voordat dat nummer wordt gedraaid, zetten ze bij ADO sinds enkele jaren een soort housebeat op, vlak voor de opkomst van de spelers. Ik mag dan een ouwe lul zijn, maar dat gedreun werkt goed, hoor.”

Vergeten clubheld
“Vergeten is niet het goede woord, maar landelijk gezien is René Pas misschien niet zo bekend als Aad Mansveld of Lex Schoenmaker. Toch was René tien jaar lang een zeer geliefde rechtsbuiten, en een echte clubman bovendien. Geen kapsones, wel altijd een mening over de club, superkritisch ook, zoals het iedere echte Hagenaar betaamt. Tegenwoordig is René Pas een soort officieus ambassadeur van de club. Hij heet mensen welkom in het stadion, hij is er altijd, in een betrekkelijk anonieme rol. Iemand als Piet de Zoete heeft allerlei officiële functies bekleed, ook dat is een echte ADO-man, maar René Pas hoort gewoon bij het interieur, en bij de Haagse voetbalcultuur in de brede zin van het woord.”

Shirtje
“Toch het roodgroene verticaal gestreepte shirt met witte broek. Het echte, originele ADO-shirt. Als ik vroeger als jongetje uit Voorburg naar Den Haag ging, liep heel de stad in dat shirt. ADO was zeker ook in het amateurvoetbal een instituut. Als wij met TONEGIDO tegen ADO speelden, moesten we soms tegen de A9, zo ongelooflijk veel jeugdelftallen hadden ze. Door alle naamsveranderingen en doorstarts is dat shirt niet meer, het groen en geel zijn de kleuren van de stad Den Haag. Ook heel mooi hoor, na al die jaren. Daar voel ik ook echt wat bij. Maar het roodgroen, zonder sponsor, van katoen. Dat is de mooiste.’’

Kun je geen genoeg krijgen van de cultuur van de tribune in al zijn facetten? Wij ook niet. We wijdden er zelfs ons laatste nummer aan, SANTOS #09: NAAR HET STADION. Bestel ’m hier, of ren naar de winkel.

Midden Noord
“Dan denk ik aan het originele Midden Noord, een oude betonnen tribune, die toen nog enorm hoog was. Daar kwam heel de stad samen, echt gezellig was dat. In de laatste periode in het Zuiderpark heeft de tribune een negatieve klank gekregen, ook bij mij. Ik vond het er onaangenaam soms, onprettig. Maar het Midden Noord van nu is over het algemeen weer heel sfeervol. Ze maken vaak fantastische spandoeken, doorspekt met typisch Haagse humor. Qua veiligheid en imago is ADO er absoluut op vooruit gegaan sinds de verhuizing. Ook Midden Noord. Ik mis de ligging van het oude stadion nog weleens, maar als ik dan door de gangen van het huidige stadion loop, en ik zie de eregalerij van oude foto’s, dan krijg ik meteen weer een warm ADO-gevoel.”

Fotograaf en stadionfetisjist Marco Magielse reist deze maanden langs alle achttien Eredivisie-stadions, waaronder dat van ADO Den Haag. Klik hier het stadion van ADO zoals u het nog niet eerder zag.

Lees ook
Column

Mulder bemint:
Robert Schlienz

Als Wehrmacht-soldaat werd Robert Schlienz geraakt door een Russische kogel, maar de grootste schade liep hij op bij een auto-ongeluk ná de Tweede Wereldoorlog: hij verloor een arm. Hij liet zich er niet door tegenhouden.
Reportage

Trauma’s te lijf
bij Mamio 5

In het vijfde elftal van de Groningse amateurclub Mamio spelen bijna louter gevluchte Eritreeërs. Ze zijn gaan voetballen om te integreren, en ‘om niet gek te worden’. SANTOS bezocht de thuiswedstrijd tegen Groen Geel 7.
Reportage

De cult van
de Cosmos

De glorietijden van de New York Cosmos zouden herleven op de campus van Hofstra University, maar het lijkt niet te lukken. New York kijkt naar New York City FC en de New York Red Bulls, terwijl de Cosmos gevangen zit op ‘niveau twee’. De club van de toekomst is een herinnering geworden.
Overig

Eusébio en het
zout van de traan

Wilfried de Jong brengt in elk nummer van SANTOS een ode aan een overleden voetballegende door hem voor een dag terug te halen naar aarde. Deze keer spreekt de Portugees Eusébio (1942-2014) af met zijn nog springlevende opvolger Cristiano Ronaldo.
SANTOS #10: SANTOS Voetbalreisgids

Handboek voor de ideale voetbaltrip

Wat zijn de tofste steden en regio’s voor een ideaal voetbalweekendje? Waar vind je de beste pubs, of die ene obscure snackbar van een beroemde oud-speler? In welke steden vind je glamour en glorie, maar ook pure cult? Hoe kom je aan kaartjes? Kun je met je vrienden het beste naar Londen, of misschien toch naar Liverpool?
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van de Eredivisie in 18 foto’s

Of hij misschien zin had om voor SANTOS en de Eredivisie CV de ziel van onze eigen, schitterende Eredivisie in beeld te brengen, vroegen we een paar maanden geleden aan fotograaf annex stadionfetisjist Marco Magielse. We waren nog niet uitgesproken, of Magielse zat al in de auto. Zo’n 4.500 kilometer en 18 stadions verder wilde hij eigenlijk nog niet stoppen, maar helaas, de Eredivisie-huizen waren op. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Daarom, nog 18 keer: een kijkje in de ziel van de Eredivisie door de lens van de misschien wel beste voetbalcultuurfotograaf van Nederland.