De ziel van De Graafschap: prijzenkast vol verhalen

Woord: Redactie SANTOS
Gepost: 08-11-2018
Op zoek naar de ziel van onze achttien Eredivisie-stadions vragen SANTOS en de Eredivisie CV een legertje insiders, van een beetje bekend tot heel bekend, wat hun club voor hen betekent. Vandaag Sjoerd Weikamp, lid van de Raad van Commissarissen van De Graafschap en bovenal supporter.

Beeld: Marco Magielse

Naar-het-stadion-tip
“Supporters van andere clubs die het genot hebben gehad De Vijverberg te bezoeken, weten dat ze welkom zijn bij Café Masselink om samen een biertje te drinken. Minder bekend: omdat we zo weinig parkeerplekken hebben bij het prachtig gelegen stadion is de tocht door de wijken richting de Lijsterbeslaan van onbeschrijfbare schoonheid. Vaders met zonen aan de hand, moeders met dochters, opa’s met oma’s. Voor de ramen van de woningen zie je regelmatig mensen staan, gewoon kijken naar de blauw-witte stoet. Af en toe zwaait er iemand, misschien wel naar een opa of oma die hij alleen kent van de tocht naar het stadion. Goud. Ben je een natuurliefhebber, dan kun je vanuit de wijk Schöneveld via de Vossenstraat en natuurgebied De Zumpe naar het stadion. Door de bomen heen zie je de stadionlampen, hoor je het gezang en ruik je bier en gehaktballen. Veel mooier wordt het niet, hoor.”

Ultiem stadiongeluk
“Wij De Graafschap-supporters krijgen een harde opvoeding: steeds weer vallen en opstaan. In onze prijzenkast geen bekers, geen zilver en al helemaal geen goud. In onze prijzenkast liggen boeken vol verhalen. Op de Spinnekop (al sta ik daar door mijn RvC-rol een tijdje niet, ik ga ooit weer terug) tussen vrienden en bekenden samen ontploffen op de momenten dat je het niet meer verwacht, bijvoorbeeld. Zo werden we ooit thuis kampioen tegen Eagles: 0-2 achter en vlak voor tijd alsnog met 3-2 winnen. Maar ook oer-Doetinchemmer Rogier Meijer die vlak voor tijd de 1-1 binnen knikt tegen Twente, dat daardoor de titel verspeelde. Of Bryan Smeets tegen Ajax, bam. En nee, dat komt echt niet omdat we een hekel aan andere clubs hebben, het zijn voor ons de hoofdstukken in die boeken met verhalen, uit onze prijzenkast. Recent ultiem geluk? Het megadoek van de Brigata Tifosi over drie tribunes, waarna zij na de actie een staande ovatie kregen van het hele stadion... Da’s #samendran.”

Kun je geen genoeg krijgen van de cultuur van de tribune in al zijn facetten? Wij ook niet. We wijdden er zelfs ons laatste nummer aan, SANTOS #09: NAAR HET STADION. Bestel ’m hier, of ren naar de winkel.

Meest memorabele seizoen
“We hebben bij De Graafschap een historie van culttrainers. Dan heb je één garantie: er gebeurt altijd iets. Het seizoen dat er uitsprong en dat bijna bizar is, was 1990-1991. Simon Kistemaker als trainer, Oly in de goal, Hans Kraay jr. (die stiekem echt goed kon voetballen), maar ook Redeker die gehaald werd van de amateurs, Hofstede die uit de derde klasse kwam en 394 keer scoorde of zo, met naast hem één van de beste voetballers ooit op De Vijverberg Jurrie Koolhof. Ongeslagen kampioen! En het jaar daarop: keihard gedegradeerd, maar wel met strijd, onverzettelijkheid en na iedere nederlaag een staande ovatie. Dat is mijn club.”

Mooiste ansichtkaart
“Eigenlijk waren we in de nacompetitie van het seizoen 2003-2004 al snel kansloos. Maar ja, De Graafschap hè, opeens was in de laatste wedstrijd tegen Excelsior toch nog alles mogelijk. Wij moesten winnen van Excelsior en Heracles mocht niet winnen in en bij Volendam. Het uitvak en de extra businessclubvakken voor De Graafschap-supporters in Rotterdam waren al snel uitverkocht. Dus clubcards van andere clubs verzamelen en één iemand naar Woudestein sturen om 65 kaarten te halen voor een thuisvak. Na kaartje 6 kreeg de mevrouw van de receptie toch een gek gevoel en werd de verkoop stil gelegd. De Superboer die de kaarten zou halen, was behangen met piercings en had als bijnaam Iron. Hij probeerde nog de vrouw te overtuigen, tot daar een speler van Excelsior bijkwam. ‘Wat is er aan de hand? Nee, hij is niet van Excelsior, want zo iemand zou ik wel kennen, maar kom op, dat is De Graafschap, mooie club, laat ze toch lekker komen.’ Een paar dagen later zaten we met bijna 150 man in een extra vak. Het spandoekje ‘Zonder Danny Buijs zaten wij nu thuis’, werd na tien minuten weggehaald. In de allerlaatste minuut scoorde Michael van der Kruis uit een corner. Omdat Heracles ook afhankelijk van ons was, zat er een verslaggever van Radio Almelo op de tribune van Woudestein om verslag te doen van onze wedstrijd. Na de 2-3 ging de verslaggever live in de uitzending. Er waren zo veel De Graafschap-supporters die dag, dat het harde gejuich ervoor zorgde dat ze hem in de studio in Almelo niet hoorden, maar uit het gejuich concludeerden dat de thuisclub had gescoord. Dat zou betekenen dat de gelijke tussenstand bij Volendam-Heracles genoeg was Heracles. Dus een dappere radioman in Volendam rende naar de dug-out van Heracles en riep: ‘Excelsior staat voor!’ Waarop de trainer van Heracles zijn team naar achter stuurde, de 2-2 vasthouden... Toen ze door hadden dat het 1.500 Superboeren waren die hadden gejuicht, was het te laat; De Graafschap promoveerde. Die avond nog ging er een ansichtkaart van Doetinchem op de bus naar Radio Almelo: Bedankt, mannen!

Vergeten voetballer
Ik ben nu 39 en heb dus het geluk gehad dat ik Jurrie Koolhof, Eric Viscaal, Ali Ibrahim en Hazem Mohamed Emam als goddelijke voetballers in ons shirt heb mogen zien. Maar in dat rijtje hoort wat mij betreft zonder enige twijfel ook Edwin Godee. Klein, gedrongen, bijtertje, maar bovenal een fluwelen trap. Hij was in mijn beleving de eerste profvoetballer die de bal kon laten floaten, die bal zwabberde alle kanten op. Godee op het middenveld betekende strijd als het moest, maar vooral passjes die niemand zag aankomen, vrije trappen en scoren van buiten de zestien. Wat een held!”

Fotograaf en stadionfetisjist Marco Magielse reist deze maanden langs alle achttien Eredivisie-stadions, waaronder dat van De Graafschap. Klik hier voor De Vijverberg op z’n aller-, allermooist.

Lees ook
Rubriek

Shirtje kijken:
FC Twente

Grafisch ontwerper en voetbalshirtprofessor Floor Wesseling duikt voor SANTOS zo nu en dan een bijzonder shirt op uit zijn eindeloze verzameling. Dit keer is het een exemplaar dat de vrouwen van FC Twente droegen in 2016-2017. “Ik voorzie dat grote merken zich de komende jaren steeds meer zullen toeleggen op vrouwenvoetbal.”
Reportage

Pirlo and
the City

In de relatieve anonimiteit van New York City begon Andrea Pirlo in de Verenigde Staten aan een tweede leven. In sportief opzicht was het geen doorslaand succes, maar dat maakte het niet minder intrigerend. Koen van der Velden, onze man ter plaatse, volgde het spoor van de Maestro in de Big Apple.
Interview

Schoenen. Bal.
Veldje. Liefde.

Schoenen, een bal, een veld. Meer heeft een geboren voetballer niet nodig. Op verzoek van SANTOS vertelt Robin van Persie alles over de heilige drie-eenheid.
Beeldreportage

City vóór
de sjeik

Als vermaard rockfotograaf portretteerde Kevin Cummins (Manchester, 1953) de grootste muziekhelden op aarde, van Ian Curtis tot Mick Jagger en van Oasis tot The Smiths. De gezworen Manchester City-supporter maakte in 2003 óók een van de mooiste voetbalfotoboeken ooit: We’re not really here, over het laatste seizoen van City in Maine Road, het oude stadion in de volksbuurt Moss Side.
Interview

Het mooiste voetbal
volgens Dennis Bergkamp

Dennis Bergkamp, icoon van het kunstzinnige voetbal, neemt plaats op de praatstoel. Wie inspireerden de jonge Dennis? Wie vervoeren de huidige Bergkamp? “Kopieergedrag ergert me, kopiëren leidt tot mislukken, omdat een kopie nooit zo goed is als het origineel.”
Reportage

Op pad met
lotingkoning
Heinrich Welling

Eigenlijk is Heinrich Welling competitieplanner en coördinator wedstrijdzaken bij de KNVB, maar Nederland kent hem als de snordragende ‘baas der balletjes’ tijdens bekerlotingen. Hij doet ze overal in het land, ook voor jeugdcups, ruim twintig keer per seizoen. “Roep het maar lekker hard, Mathijs!”