De ziel van De Graafschap: prijzenkast vol verhalen

Woord: Redactie SANTOS
Gepost: 08-11-2018
Op zoek naar de ziel van onze achttien Eredivisie-stadions vragen SANTOS en de Eredivisie CV een legertje insiders, van een beetje bekend tot heel bekend, wat hun club voor hen betekent. Vandaag Sjoerd Weikamp, lid van de Raad van Commissarissen van De Graafschap en bovenal supporter.

Beeld: Marco Magielse

Naar-het-stadion-tip
“Supporters van andere clubs die het genot hebben gehad De Vijverberg te bezoeken, weten dat ze welkom zijn bij Café Masselink om samen een biertje te drinken. Minder bekend: omdat we zo weinig parkeerplekken hebben bij het prachtig gelegen stadion is de tocht door de wijken richting de Lijsterbeslaan van onbeschrijfbare schoonheid. Vaders met zonen aan de hand, moeders met dochters, opa’s met oma’s. Voor de ramen van de woningen zie je regelmatig mensen staan, gewoon kijken naar de blauw-witte stoet. Af en toe zwaait er iemand, misschien wel naar een opa of oma die hij alleen kent van de tocht naar het stadion. Goud. Ben je een natuurliefhebber, dan kun je vanuit de wijk Schöneveld via de Vossenstraat en natuurgebied De Zumpe naar het stadion. Door de bomen heen zie je de stadionlampen, hoor je het gezang en ruik je bier en gehaktballen. Veel mooier wordt het niet, hoor.”

Ultiem stadiongeluk
“Wij De Graafschap-supporters krijgen een harde opvoeding: steeds weer vallen en opstaan. In onze prijzenkast geen bekers, geen zilver en al helemaal geen goud. In onze prijzenkast liggen boeken vol verhalen. Op de Spinnekop (al sta ik daar door mijn RvC-rol een tijdje niet, ik ga ooit weer terug) tussen vrienden en bekenden samen ontploffen op de momenten dat je het niet meer verwacht, bijvoorbeeld. Zo werden we ooit thuis kampioen tegen Eagles: 0-2 achter en vlak voor tijd alsnog met 3-2 winnen. Maar ook oer-Doetinchemmer Rogier Meijer die vlak voor tijd de 1-1 binnen knikt tegen Twente, dat daardoor de titel verspeelde. Of Bryan Smeets tegen Ajax, bam. En nee, dat komt echt niet omdat we een hekel aan andere clubs hebben, het zijn voor ons de hoofdstukken in die boeken met verhalen, uit onze prijzenkast. Recent ultiem geluk? Het megadoek van de Brigata Tifosi over drie tribunes, waarna zij na de actie een staande ovatie kregen van het hele stadion... Da’s #samendran.”

Kun je geen genoeg krijgen van de cultuur van de tribune in al zijn facetten? Wij ook niet. We wijdden er zelfs ons laatste nummer aan, SANTOS #09: NAAR HET STADION. Bestel ’m hier, of ren naar de winkel.

Meest memorabele seizoen
“We hebben bij De Graafschap een historie van culttrainers. Dan heb je één garantie: er gebeurt altijd iets. Het seizoen dat er uitsprong en dat bijna bizar is, was 1990-1991. Simon Kistemaker als trainer, Oly in de goal, Hans Kraay jr. (die stiekem echt goed kon voetballen), maar ook Redeker die gehaald werd van de amateurs, Hofstede die uit de derde klasse kwam en 394 keer scoorde of zo, met naast hem één van de beste voetballers ooit op De Vijverberg Jurrie Koolhof. Ongeslagen kampioen! En het jaar daarop: keihard gedegradeerd, maar wel met strijd, onverzettelijkheid en na iedere nederlaag een staande ovatie. Dat is mijn club.”

Mooiste ansichtkaart
“Eigenlijk waren we in de nacompetitie van het seizoen 2003-2004 al snel kansloos. Maar ja, De Graafschap hè, opeens was in de laatste wedstrijd tegen Excelsior toch nog alles mogelijk. Wij moesten winnen van Excelsior en Heracles mocht niet winnen in en bij Volendam. Het uitvak en de extra businessclubvakken voor De Graafschap-supporters in Rotterdam waren al snel uitverkocht. Dus clubcards van andere clubs verzamelen en één iemand naar Woudestein sturen om 65 kaarten te halen voor een thuisvak. Na kaartje 6 kreeg de mevrouw van de receptie toch een gek gevoel en werd de verkoop stil gelegd. De Superboer die de kaarten zou halen, was behangen met piercings en had als bijnaam Iron. Hij probeerde nog de vrouw te overtuigen, tot daar een speler van Excelsior bijkwam. ‘Wat is er aan de hand? Nee, hij is niet van Excelsior, want zo iemand zou ik wel kennen, maar kom op, dat is De Graafschap, mooie club, laat ze toch lekker komen.’ Een paar dagen later zaten we met bijna 150 man in een extra vak. Het spandoekje ‘Zonder Danny Buijs zaten wij nu thuis’, werd na tien minuten weggehaald. In de allerlaatste minuut scoorde Michael van der Kruis uit een corner. Omdat Heracles ook afhankelijk van ons was, zat er een verslaggever van Radio Almelo op de tribune van Woudestein om verslag te doen van onze wedstrijd. Na de 2-3 ging de verslaggever live in de uitzending. Er waren zo veel De Graafschap-supporters die dag, dat het harde gejuich ervoor zorgde dat ze hem in de studio in Almelo niet hoorden, maar uit het gejuich concludeerden dat de thuisclub had gescoord. Dat zou betekenen dat de gelijke tussenstand bij Volendam-Heracles genoeg was Heracles. Dus een dappere radioman in Volendam rende naar de dug-out van Heracles en riep: ‘Excelsior staat voor!’ Waarop de trainer van Heracles zijn team naar achter stuurde, de 2-2 vasthouden... Toen ze door hadden dat het 1.500 Superboeren waren die hadden gejuicht, was het te laat; De Graafschap promoveerde. Die avond nog ging er een ansichtkaart van Doetinchem op de bus naar Radio Almelo: Bedankt, mannen!

Vergeten voetballer
Ik ben nu 39 en heb dus het geluk gehad dat ik Jurrie Koolhof, Eric Viscaal, Ali Ibrahim en Hazem Mohamed Emam als goddelijke voetballers in ons shirt heb mogen zien. Maar in dat rijtje hoort wat mij betreft zonder enige twijfel ook Edwin Godee. Klein, gedrongen, bijtertje, maar bovenal een fluwelen trap. Hij was in mijn beleving de eerste profvoetballer die de bal kon laten floaten, die bal zwabberde alle kanten op. Godee op het middenveld betekende strijd als het moest, maar vooral passjes die niemand zag aankomen, vrije trappen en scoren van buiten de zestien. Wat een held!”

Fotograaf en stadionfetisjist Marco Magielse reist deze maanden langs alle achttien Eredivisie-stadions, waaronder dat van De Graafschap. Klik hier voor De Vijverberg op z’n aller-, allermooist.

Lees ook
Beeldreportage

De vlucht van
scheidsrechter Pijper

Bij het grasduinen in de beeldbanken stuitten we op een aantal fascinerende foto’s van de wedstrijd NAC-Ajax van 16 september 1973. Of eigenlijk: van ná de wedstrijd, toen scheidsrechter Henk Pijper – die in de laatste seconden de 3-3 van NAC afkeurde – op de vlucht moest voor ontstemde NAC-supporters. Kijk en verwonder uzelf (en let vooral op die politiehond en de ‘vluchtauto’, in allerijl gecharterd nadat de deur van een politiewagen niet open ging).
SANTOS #10: Voetbalreisgids

Tien tips
voor de ideale
voetbaltrip

Nu het nieuwe voetbalseizoen in alle hevigheid is losgebarsten en de Nederlandse ploegen in Europa hun tegenstanders kennen, kunnen de voetbaltripjes weer worden geboekt. De redactie van SANTOS geeft reisadvies.
SANTOS #04: DE KLASSIEKER

Mulder bemint:
Mladen Ramljak

De Joegoslaaf Mladen Ramljak, afgestudeerd econoom én vooraanstaand lid van het ‘Genootschap der Scheermessen’, won met Feyenoord de landstitel en de UEFA Cup. Het is vandaag 40 jaar geleden dat hij overleed. Jan Mulder haalt herinneringen op.
SANTOS #13: De 25 schoonheden van het amateurvoetbal

Kantines,
cornervlaggen
en kleedkamergeluk

In SANTOS #13 belijden we onze liefde voor amateurvoetbal. Inderdaad, net als in een eerdere SANTOS, maar toch weer op een andere manier. Omdat het zo’n ongelooflijk rijk onderwerp is, en omdat het je zo heerlijk terugbrengt naar de essentie: naar voetbal omdat het leuk is. Naar voetbal als een sociaalcultureel fenomeen ook.
Reportage

Lachen
Gieren
Gullit

Van Qatar naar Hilversum, van Varkenoord naar Miami, en terug via Rome en Schotland. Ruud Gullit leidt een fascinerend bestaan, vrolijk slalommend tussen de hoogte- en dieptepunten van zijn leven. Een weekend lang in het spoor van de nimmer verwelkende Zwarte Tulp. “Ik zie het zo: als ik niet naar links kan, dan ga ik maar naar rechts.”
Binnendoor

Björn van
der Doelen

​“Mark van Bommel kon de hele dag over voetbal praten. Ik keek niet eens de samenvattingen van mijn eigen wedstrijden, ging liever een beetje pielen met mijn gitaar.”