De ziel van FC Utrecht: de Galgenwaard als huiskamer

Woord: Redactie SANTOS
Gepost: 13-11-2018
Op zoek naar de ziel van onze achttien Eredivisie-stadions vragen SANTOS en de Eredivisie CV een legertje insiders, van een beetje bekend tot heel bekend, wat hun club voor hen betekent. Jean-Paul Rison (1990), bekend van het voetbalpraatprogramma FC Afkicken en nu werkzaam voor Eurosport, bezocht zo’n 150 stadions in een stuk of 10 landen, maar uiteindelijk gaat er voor hem niets boven de Galgenwaard.

Beeld: Marco Magielse, Geert van Erven

Stadionsnack
“De warreme wors is een begrip in de Galgenwaard. Niet zozeer die rookworst zelf, wel het hele fenomeen dat erbij hoort: oude mannetjes, doorgaans tegen de zeventig of ver eroverheen, in witte pakken die langskomen met zo’n emmer vol worsten. Volgens de overlevering werden die emmers vroeger voor de wedstrijd volgepist door de spelers, maar die tijden zijn, hopelijk, voorbij.”

Ultiem stadiongeluk
“De bekerfinale tegen Feyenoord in 2003, in De Kuip. Alles klopte. Jean-Paul de Jong die de 1-0 maakte, daarna twee keer Igor Gluscevic. De 4-1 van Dirk Kuijt, die zijn laatste wedstrijd voor FC Utrecht speelde en daarna naar nota bene Feyenoord vertrok. Het jaar ervoor was die beruchte finale tegen Ajax, met die buitenspelgoal van Wamberto, die frustratie maakte de overwinning extra mooi. Zelfs in blessuretijd, bij een 4-1 voorsprong was ik nog bang dat het mis zou gaan. Mooi was ook de weg erheen. We hadden een bus vol met familie en bekenden. De oudste was ver in de tachtig, ikzelf was twaalf. Een dag later maakten de spelers een rondrit door de stad, onder de Dom door. Als ik daar aan denk, krijg ik nog steeds kippenvel.”

Jeugdidool
“Nee, mijn jeugdidool is niet voornaamgenoot Jean-Paul de Jong, ondanks z’n ontslag óók nog steeds een heel grote meneer in Utrecht. Wie dan wel? Michael Mols natuurlijk. Zijn afscheid in 1999 vergeet ik nooit meer: Mols in tranen, het publiek op de banken. Utrechters hebben het doorgaans niet zo op Amsterdammers, maar voor Mols werd een uitzondering gemaakt – hij werd gesméékt om te blijven. Ik was destijds een jaar of acht en dan vallen vooral de goals op, later zag ik pas hoe goed hij écht was. Een heel fijn persoon ook, heel bescheiden. Achteraf is het eigenlijk belachelijk dat hij dat laatste jaar nog bij FC Utrecht heeft gespeeld, al kreeg hij met Glasgow Rangers wel de hoofdprijs hoor, dat was toen echt een topclub.”

Vergeten voetballer
“Ken je Lucian Sânmărtean nog, die Roemeen? We zagen ’m voor het eerst spelen in de herdenkingswedstrijd voor David di Tommaso tegen AS Monaco. Kwam beschadigd binnen, was lang geblesseerd geweest, maar je zag direct: dit is een heel bijzondere speler. Het publiek was meteen om, we vroegen ons echt af wat zo’n jongen in hemelsnaam bij FC Utrecht kwam doen. Zoiets hadden we nog nooit gezien. Sânmărtean had alles om uit te groeien tot één van de beste spelers van de Eredivisie, maar helaas lukte het hem nooit om langer dan vijf wedstrijden achter elkaar heel te blijven. Jaren later dook-ie ineens nog op bij het EK, in 2016 in Frankrijk. Dat was ‘m van harte gegund.”

Kun je geen genoeg krijgen van de cultuur van de tribune in al zijn facetten? Wij ook niet. We wijdden er zelfs ons laatste nummer aan, SANTOS #09: NAAR HET STADION. Bestel ’m hier, of ren naar de winkel.

Meer dan voetbal
“Mijn oom Jan is de hoofdschuldige van mijn liefde voor FC Utrecht. Hij miste geen wedstrijd, kende er iedereen, ook de spelers, en zorgde ervoor dat ik altijd naar de wedstrijd kon. En hij regelde ook bijzondere dingen. Gingen we na de wedstrijd wat drinken in het supportershome, regelde hij dat Jean-Paul de Jong langskwam en we samen een rondje door het stadion maakten. Of hij belde me op na een avondwedstrijd, stond-ie met een speler te praten, en had ik ineens John van Loen aan de telefoon. Dat maakt als klein mannetje gewoon heel veel indruk, en dan ben je verkocht natuurlijk. Nog steeds zien we elkaar in het stadion, zoals FC Utrecht sowieso een familieding is. Mijn vader slaat geen thuiswedstrijd over, mijn moeder ging ook regelmatig mee. Ze is er helaas niet meer, maar het maakt die momenten bij FC Utrecht alleen maar specialer. Tuurlijk, het is maar voetbal, maar tegelijkertijd staat het symbool voor zoveel meer dan dat. Het gaat óók over de stad waar ik vandaan kom en zo graag ben, over mijn familie. Het maakt de club alleen maar meer waard.”

Fotograaf en stadionfetisjist Marco Magielse reist deze maanden langs alle achttien Eredivisie-stadions, waaronder dat van FC Utrecht. Klik hier voor Stadion Galgenwaard zoals je het nog niet eerder zag.

Lees ook
Beeldreportage

De vlucht van
scheidsrechter Pijper

Bij het grasduinen in de beeldbanken stuitten we op een aantal fascinerende foto’s van de wedstrijd NAC-Ajax van 16 september 1973. Of eigenlijk: van ná de wedstrijd, toen scheidsrechter Henk Pijper – die in de laatste seconden de 3-3 van NAC afkeurde – op de vlucht moest voor ontstemde NAC-supporters. Kijk en verwonder uzelf (en let vooral op die politiehond en de ‘vluchtauto’, in allerijl gecharterd nadat de deur van een politiewagen niet open ging).
SANTOS #10: Voetbalreisgids

Tien tips
voor de ideale
voetbaltrip

Nu het nieuwe voetbalseizoen in alle hevigheid is losgebarsten en de Nederlandse ploegen in Europa hun tegenstanders kennen, kunnen de voetbaltripjes weer worden geboekt. De redactie van SANTOS geeft reisadvies.
SANTOS #04: DE KLASSIEKER

Mulder bemint:
Mladen Ramljak

De Joegoslaaf Mladen Ramljak, afgestudeerd econoom én vooraanstaand lid van het ‘Genootschap der Scheermessen’, won met Feyenoord de landstitel en de UEFA Cup. Het is vandaag 40 jaar geleden dat hij overleed. Jan Mulder haalt herinneringen op.
SANTOS #13: De 25 schoonheden van het amateurvoetbal

Kantines,
cornervlaggen
en kleedkamergeluk

In SANTOS #13 belijden we onze liefde voor amateurvoetbal. Inderdaad, net als in een eerdere SANTOS, maar toch weer op een andere manier. Omdat het zo’n ongelooflijk rijk onderwerp is, en omdat het je zo heerlijk terugbrengt naar de essentie: naar voetbal omdat het leuk is. Naar voetbal als een sociaalcultureel fenomeen ook.
Reportage

Lachen
Gieren
Gullit

Van Qatar naar Hilversum, van Varkenoord naar Miami, en terug via Rome en Schotland. Ruud Gullit leidt een fascinerend bestaan, vrolijk slalommend tussen de hoogte- en dieptepunten van zijn leven. Een weekend lang in het spoor van de nimmer verwelkende Zwarte Tulp. “Ik zie het zo: als ik niet naar links kan, dan ga ik maar naar rechts.”
Binnendoor

Björn van
der Doelen

​“Mark van Bommel kon de hele dag over voetbal praten. Ik keek niet eens de samenvattingen van mijn eigen wedstrijden, ging liever een beetje pielen met mijn gitaar.”