De ziel van PSV: tijdloze architectuur en streepjescodeshirt

Woord: Redactie SANTOS
Gepost: 04-10-2018
Op zoek naar de ziel van onze achttien Eredivisie-stadions vragen SANTOS en de Eredivisie CV een legertje insiders, van een beetje bekend tot heel bekend, wat hun club voor hen betekent. Vandaag Esquire-hoofdredacteur en officieus Stijladviseur des Vaderlands Arno Kantelberg (1968), sinds 1 november 1978 (‘PSV-Glasgow Rangers, voor de Europacup I’) kind aan huis is in het Philips Stadion.

Beeld: Marco Magielse

Onderweg-naar-het-stadion-tip
“Maak op weg naar het Philips Stadion een tussenstop bij het Centraal Station, of kom gewoon met de trein. Loop dan het station uit aan de stadskant, draai na 25 meter, ongeveer ter hoogte van het beeld van Anton Philips, om en bewonder het gebouw. Staaltje tijdloze architectuur, volgens mij uit de jaren vijftig. Het gebouw werd vroeger ‘De Transistor’ genoemd, maar die vergelijking loopt steeds vaker mank omdat niemand meer weet wat een transistor is.”

Ultiem stadiongeluk
“In de ijzige kou reden we, een jaar of dertien geleden, over besneeuwde Belgische wegen richting Zuid-Frankrijk, waar PSV tegen AS Monaco zou spelen voor de kwartfinale van de Champions League. Vlak onder Luik schoten we in een kleine slip, zo glad was het, maar naarmate we verder richting zuiden afdaalden, nam de temperatuur vrolijk toe. Met elke honderd kilometer kwam er een graadje bij, en op de eindbestemming tikte de thermometer de zestien graden aan. Zonnig genoeg voor een mooie voorjaarsdag, waar alles als vanzelf ging. Monaco had een best team, met Saviola in de spits, maar Jan Vennegoor knikte PSV kiezelhard een ronde verder. Zo’n wedstrijd waarin je van begin tot eind voelt dat het snor zit. Ik vind het nog altijd de beste as uit de PSV-geschiedenis: Gomes, Alex, Cocu of Van Bommel, Vennegoor of Hesselink. Uiteindelijk werd het nog 0-2. Lekker gegeten ook.”

Kun je geen genoeg krijgen van de cultuur van de tribune in al zijn facetten? Wij ook niet. We wijdden er zelfs ons laatste nummer aan, SANTOS #09: NAAR HET STADION. Bestel ’m hier, of ren naar de winkel.

Vergeten voetballer
“In de jaren tachtig had PSV twee jeugdspelers die zowaar leken te breken met de trend van destijds dat eigen jeugd het niet redde in Eindhoven – Berry uitgezonderd. Ik weet eigenlijk helemaal niet of het vrienden waren, maar ze leken wel in één pakket te komen. De ene had lang blond haar, de ander lang zwart haar. De blonde aanvaller heette Frank Berghuis, maar werd Pico genoemd. Precies, de vader van Feyenoorder Steven Berghuis, met dezelfde pedante dribbel. De andere vond ik het meest intrigerend, omdat-ie zo’n ongelooflijk doordeweekse naam had, Bert Verhagen, maar het uiterlijk van een zanger uit een Schotse newwaveband. Hij keek ook alsof het hem allemaal niet zo heel veel kon schelen. Geen idee wat er van hem geworden is.”

Lievelingsshirt
“Het probleem met shirts van je favoriete club is dat je ze nooit autonoom kunt beoordelen. Ze zijn onlosmakelijk verbonden met de prestaties die in dat specifieke shirt zijn geleverd. Het geheel rode shirt met in witte letters Philips op de borst, kan ik niet los zien van Hallvar Thoresen en Jurrie Koolhof, degelijke spitsen uit een tijd waarin het allemaal even wat minder ging met PSV. Hetzelfde shirt, maar dan met lange mouwen, doet me dan weer denken aan Romário. In dat shirt scoorde hij drie keer tegen Steaua Boekarest, al was het eigenlijk meer een trui – het waaide om dat kleine bovenlichaam.”
“Misschien is mijn favoriete shirt daarom een shirt dat bijna niet werd gedragen. In het seizoen 1989-1990 speelde PSV heel kort in het zogenaamde streepjescodeshirt, een wit shirt met afwisselend dunne en dikke rode banen. Ik zie Juul Ellerman en Stan Valckx er nog in spelen, uit bij RKC, in een heel slechte wedstrijd. Kieft in de spits. Er kwam veel kritiek op dat shirt, waarna het bestuur van PSV al na een paar wedstrijden besloot het over een andere boeg te gooien. Jammer.”

Zeldzame bewegende beelden van PSV in het streepjescodeshirt, met bij tegenstander Roda JC ook nog eens Bert Verhagen in het veld.

Fascinatie voor grijs
“Glenn Hysén kwam midden jaren tachtig over van IFK Göteborg, waarmee hij toen net de UEFA Cup had gewonnen. Grote, sterke verdediger. Althans, bij Göteborg. In Eindhoven vonden ze hem geloof ik vooral heel traag, dus hij kon al snel zijn biezen pakken. Ik vond Hysén fascinerend omdat hij al grijs haar had. Wat hem misschien nog trager deed lijken, maar ik vond dat juist een bonus. Het gaf hem een air van wijsheid, wat over het algemeen toch een zeldzaam goed is op het voetbalveld. Hysén moest weer terug naar Zweden, maar ging vervolgens de sterren van de hemel voetballen bij Fiorentina in de Serie A, toen de sterkste competitie ter wereld, en bij Liverpool, waar hij grijzer was dan de slapen van Sef Vergoossen. Hysén werd in Liverpool ontzettend populair. Had ik het toch goed gezien.”

Fotograaf en stadionfetisjist Marco Magielse reist deze maanden langs alle achttien Eredivisie-stadions, waaronder dat van PSV. Klik hier voor het Philips Stadion op z’n allermooist.

Lees ook
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van Fortuna Sittard
in 54 foto’s

Fotograaf en stadionfetisjist Marco Magielse reist deze maanden langs de achttien Eredivisie-stadions om ze op geheel eigen wijze vast te leggen. Dit keer het Fortuna Sittard Stadion in 54 prachtige foto’s. Voor wie er nog aan twijfelde: Fortuna lééft!
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van Fortuna Sittard: in gelid voor het clublied en zelfspot

Op zoek naar de ziel van onze achttien Eredivisie-stadions vragen SANTOS en de Eredivisie CV een legertje insiders, van een beetje bekend tot heel bekend, wat hun club voor hen betekent. Vandaag legt misdaad- en onderzoeksjournalist van AD/Utrechts Nieuwsblad Yelle Tieleman (1988) uit waarom hij voor Fortuna Sittard steeds weer de reis vanuit de Randstad naar Limburg maakt.
SANTOS #09: NAAR HET STADION

21 redenen om
SANTOS #09
in huis te halen

Wij van SANTOS houden van stadioncultuur, van samen in hetzelfde vak, van samen lachen en samen huilen, van hopen tegen beter weten in. We vonden het de hoogste tijd om die liefde op papier te zetten, de hoogste tijd voor SANTOS #09 dus.
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van De Koel
in 46 foto’s

Fotograaf en stadionfetisjist Marco Magielse reist deze maanden langs de achttien Eredivisie-stadions om ze op geheel eigen wijze vast te leggen. In deze aflevering het misschien wel meest fotogenieke stadion van Nederland door de lens van de misschien wel beste voetbalcultuurfotograaf van Nederland: VVV-Venlo’s De Koel door Marco Magielse.
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van VVV-Venlo: hangen in de reclameborden en skiën op dé trap

Op zoek naar de ziel van onze achttien Eredivisie-stadions vragen SANTOS en de Eredivisie CV een legertje insiders, van een beetje bekend tot heel bekend, wat hun club voor hen betekent. Dit keer voormalig international Stan Valckx (1963) over waarom hij zo verknocht is aan De Koel, het stadion van VVV-Venlo dat hij kent als supporter, jeugdspeler, speler van het eerste elftal en tegenwoordig manager voetbal.
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van het Abe Lenstra Stadion in 49 foto’s

Fotograaf en stadionfetisjist Marco Magielse reist deze maanden langs de achttien Eredivisie-stadions om ze op geheel eigen wijze vast te leggen. In deze aflevering een ode aan het Abe Lenstra Stadion in 49 schitterende foto’s.