De zolderkamer van Klaas-Jan (1)

Woord: Klaas-Jan Huntelaar
Gepost: 13-12-2017
Onze columnist Klaas-Jan Huntelaar bewaart alles. In iedere editie van SANTOS haalt hij een voetbalrelikwie van zolder. Voor het debuutnummer was dat zijn oude voetbalshirt.

Beeld: Willem de Kam
Eerder verschenen in SANTOS #01, november 2015.

Ik heb, denk ik, een paar honderd voetbalshirts. Heb altijd alles bewaard. Ik heb ook trainingspakken, clubkostuums, programmaboekjes, tijdschriften, kranten, vaantjes, vlaggen, petjes, toernooimedailles, zelfs een stuk van een cornervlaggenstok die ik laatst na een doelpunt kapot trapte. Ik kan niet zo goed weggooien. Mijn vader heeft er ook last van. Het zijn toch herinneringen. Al ontbreekt het me nu nog aan tijd en rust om er langzaam doorheen te gaan. Ik wil almaar verder, door naar de volgende mijlpaal. Positief of negatief. Bijzondere ervaringen verzamelen. Daar leef je toch voor. Gelukkig heb ik de ruimte om het te bewaren. Niet bij me thuis, maar ergens in de buurt. Ik noem het een museum. In werkelijkheid is het een vrij rommelig zoldertje.

Ik heb een paar honderd voetbalshirts. Ik kan niet zo goed weggooien. Mijn vader heeft er ook last van. Het zijn toch herinneringen.
Klaas-Jan Huntelaar

Met dit shirt is het begonnen. Veel te groot. Nog steeds, haha. Ik denk eerlijk gezegd dat dit een shirt van het eerste was dat ze aan het eind van het seizoen verloot hebben onder de jeugd. Ik heb er wel geregeld in gelopen toen ik negen, tien was. Het heeft geen vorm, geen snit; het is een tent, ik moet erin zijn verzopen, maar dat maakte je geen donder uit als kleine jongen. Dit was hét shirt van je club, van H & K, uit mijn dorp Hummelo. Met Bergsma Auto’s op de borst. Dat bedrijf bestaat nog steeds. Ik vind deze vale kleur groen nog steeds wat hebben. Het motief met van die glimmende banen zag je toen best veel.

Tegenwoordig zijn voetbalshirts helemaal uitgebalanceerd om je vochthuishouding te reguleren en weet ik het allemaal. Dit shirt biedt niets aan comfort. Je dacht alleen maar: shirt aan en gaan met die banaan. Je was blij dat je wat aan had. Het rugnummer was dan weer wel belangrijk. Hier achterop staat, je raadt het al, 9.

Dit shirt biedt niets aan comfort. Je dacht alleen maar: shirt aan en gaan met die banaan. Je was blij dat je wat aan had.
Klaas-Jan Huntelaar
Lees ook
Column

Mulder bemint:
Robert Schlienz

Als Wehrmacht-soldaat werd Robert Schlienz geraakt door een Russische kogel, maar de grootste schade liep hij op bij een auto-ongeluk ná de Tweede Wereldoorlog: hij verloor een arm. Hij liet zich er niet door tegenhouden.
Reportage

Trauma’s te lijf
bij Mamio 5

In het vijfde elftal van de Groningse amateurclub Mamio spelen bijna louter gevluchte Eritreeërs. Ze zijn gaan voetballen om te integreren, en ‘om niet gek te worden’. SANTOS bezocht de thuiswedstrijd tegen Groen Geel 7.
Reportage

De cult van
de Cosmos

De glorietijden van de New York Cosmos zouden herleven op de campus van Hofstra University, maar het lijkt niet te lukken. New York kijkt naar New York City FC en de New York Red Bulls, terwijl de Cosmos gevangen zit op ‘niveau twee’. De club van de toekomst is een herinnering geworden.
Overig

Eusébio en het
zout van de traan

Wilfried de Jong brengt in elk nummer van SANTOS een ode aan een overleden voetballegende door hem voor een dag terug te halen naar aarde. Deze keer spreekt de Portugees Eusébio (1942-2014) af met zijn nog springlevende opvolger Cristiano Ronaldo.
SANTOS #10: SANTOS Voetbalreisgids

Handboek voor de ideale voetbaltrip

Wat zijn de tofste steden en regio’s voor een ideaal voetbalweekendje? Waar vind je de beste pubs, of die ene obscure snackbar van een beroemde oud-speler? In welke steden vind je glamour en glorie, maar ook pure cult? Hoe kom je aan kaartjes? Kun je met je vrienden het beste naar Londen, of misschien toch naar Liverpool?
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van de Eredivisie in 18 foto’s

Of hij misschien zin had om voor SANTOS en de Eredivisie CV de ziel van onze eigen, schitterende Eredivisie in beeld te brengen, vroegen we een paar maanden geleden aan fotograaf annex stadionfetisjist Marco Magielse. We waren nog niet uitgesproken, of Magielse zat al in de auto. Zo’n 4.500 kilometer en 18 stadions verder wilde hij eigenlijk nog niet stoppen, maar helaas, de Eredivisie-huizen waren op. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Daarom, nog 18 keer: een kijkje in de ziel van de Eredivisie door de lens van de misschien wel beste voetbalcultuurfotograaf van Nederland.