De zolderkamer van Klaas-Jan (2)

Woord: Klaas-Jan Huntelaar
Gepost: 14-12-2017
Onze columnist Klaas-Jan Huntelaar bewaart alles. In iedere editie van SANTOS haalt hij een voetbalrelikwie van zolder. Deze keer: zijn oude voetbalschoenen. “Puma’s wilde ik absoluut niet, want die droeg Matthäus.”

Beeld: Willem de Kam
Eerder verschenen in SANTOS #02, mei 2016.

Moet je zien… Helemaal afgesleten. De noppen. De punten. Er zit nog modder op zelfs. Het maakte me, denk ik, niets uit op die leeftijd. Op een schoen met noppen was je een echte voetballer. Daarmee had je meer grip op het veld, kon je echt hard rennen. Het was even wennen. Daarna speelde je er overal mee. Op straat zelfs. Daardoor sleten ze zo hard, denk ik.

Alles was nieuw, alles was mooi, alles was indrukwekkend. Zelfs zo’n Nederlands vlaggetje op de lip. Of als je ineens je familie langs de kant zag staan. Was je helemaal door overdonderd. Stond je alleen maar naar de kant te kijken. Die gevoelens komen terug nu ik mijn eigen zoontjes zie voetballen.

Die geur van ledervet, als ik dat ruik ben ik meteen terug in die tijd.
Klaas-Jan Huntelaar

In de jeugd van De Graafschap stonden we met onze voetbalschoenen onder de douche, dat weet ik nog wel. Dan waren ze meteen schoon. Daarna kranten erin en invetten. Van die ledervetbussen hadden we. Als ze omvielen, lekten ze. Zat alles onder. Die geur van ledervet, als ik dat ruik ben ik meteen terug in die tijd.

Steeds meer hechtte je waarde aan het merk. Puma’s wilde ik absoluut niet, want die droeg Matthäus. In de jeugd van De Graafschap hadden we Umbro en Hummel. Dat was na een tijdje niet cool meer. We wisselden met elkaar van schoenen of kochten nieuwe. Je wilde dezelfde als je idolen. Van Basten speelde op Diadora, Gullit op Lotto. Plots was Adidas heel cool. Die schubbenschoen van Beckham. Daar zou je een bal beter mee kunnen krullen werd dan gezegd.

Daarna was Nike het populairst. Ik krijg ieder halfjaar wat nieuwe paren van Nike. In andere kleurtjes. Een mooi tijdsbeeld van de mode. Ze slijten niet snel. Ik speel tegenwoordig niet meer op straat, hè.

We wisselden met elkaar van schoenen of kochten nieuwe.
Klaas-Jan Huntelaar
Lees ook
Column

Mulder bemint:
Robert Schlienz

Als Wehrmacht-soldaat werd Robert Schlienz geraakt door een Russische kogel, maar de grootste schade liep hij op bij een auto-ongeluk ná de Tweede Wereldoorlog: hij verloor een arm. Hij liet zich er niet door tegenhouden.
Reportage

Trauma’s te lijf
bij Mamio 5

In het vijfde elftal van de Groningse amateurclub Mamio spelen bijna louter gevluchte Eritreeërs. Ze zijn gaan voetballen om te integreren, en ‘om niet gek te worden’. SANTOS bezocht de thuiswedstrijd tegen Groen Geel 7.
Reportage

De cult van
de Cosmos

De glorietijden van de New York Cosmos zouden herleven op de campus van Hofstra University, maar het lijkt niet te lukken. New York kijkt naar New York City FC en de New York Red Bulls, terwijl de Cosmos gevangen zit op ‘niveau twee’. De club van de toekomst is een herinnering geworden.
Overig

Eusébio en het
zout van de traan

Wilfried de Jong brengt in elk nummer van SANTOS een ode aan een overleden voetballegende door hem voor een dag terug te halen naar aarde. Deze keer spreekt de Portugees Eusébio (1942-2014) af met zijn nog springlevende opvolger Cristiano Ronaldo.
SANTOS #10: SANTOS Voetbalreisgids

Handboek voor de ideale voetbaltrip

Wat zijn de tofste steden en regio’s voor een ideaal voetbalweekendje? Waar vind je de beste pubs, of die ene obscure snackbar van een beroemde oud-speler? In welke steden vind je glamour en glorie, maar ook pure cult? Hoe kom je aan kaartjes? Kun je met je vrienden het beste naar Londen, of misschien toch naar Liverpool?
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van de Eredivisie in 18 foto’s

Of hij misschien zin had om voor SANTOS en de Eredivisie CV de ziel van onze eigen, schitterende Eredivisie in beeld te brengen, vroegen we een paar maanden geleden aan fotograaf annex stadionfetisjist Marco Magielse. We waren nog niet uitgesproken, of Magielse zat al in de auto. Zo’n 4.500 kilometer en 18 stadions verder wilde hij eigenlijk nog niet stoppen, maar helaas, de Eredivisie-huizen waren op. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Daarom, nog 18 keer: een kijkje in de ziel van de Eredivisie door de lens van de misschien wel beste voetbalcultuurfotograaf van Nederland.