Mulder bemint: Kevin De Bruyne

Woord: Jan Mulder
Gepost: 14-06-2018
Jan Mulder is een liefhebber van de lange dribbel. Van George Best, Ronaldinho, de twee Ronaldo’s en Ibrahimovic tegen NAC. Toch moet hij erkennen dat de abstracte kunst van Kevin De Bruyne hoger is.

Beeld: VI Images
Eerder verschenen in SANTOS #01, november 2015.

In een vlaag van precisie die Johan Derksen zo mooi kenmerkt, zei hij dat Kevin De Bruyne iemand is met de uitstraling van een konijntje. De prachtige persoonsbeschrijving van René van der Gijp van Messi als die niet zou voetballen: zo’n verkoper in de stad met tien ballonnen aan een stokje. Dennis Bergkamp is een doof hondje en Robbie Rensenbrink het snoer van zijn hengel.

Uitstralingen zoeken, heerlijk. Toni Kroos. Een staande lamp? Özil knipt bij de ingang de kaartjes. Oscar heeft de uitstraling van, ook vaak genoemd, een pinda. Wat is uitstraling van een voetballer? Op zijn best een foutieve inschatting.

Wat is uitstraling van een voetballer? Op zijn best een foutieve inschatting.
Jan Mulder

Na België-Bosnië en Herzegovina in de Heizel zat ik op een gure septemberavond naast Kevin De Bruyne op een barkruk bij de cornervlag. Daar stond de set met analisten van de VRT. Kevin was uitgeroepen tot Big Duivel en was gekomen om zijn plicht te vervullen voor de sponsor van de prijs. Boven zijn korte voetbalbroek droeg hij een plastic jack. Zijn witte benen trokken mijn aandacht.

Bonkig. Sterk. Koud. Kon mijn ogen niet van Kevin afhouden. Grof. Wit. Knie. Schijf. Dij. Jack. Rits. Een oor met nat gras. Zijn lichaam was een auto die net was uitgezet. Overal tikte het na. Het hoofd van De Bruyne had geen babyface. Het keek zelfverzekerd voor zich uit en lette goed op de vragen. Deze speler had vijf minuten daarvoor een schitterende goal gemaakt, maar hij schonk er op de erekruk weinig aandacht aan. In eerste instantie dacht ik aan bescheidenheid, maar het was eentonigheid. Kevin doet het zo vaak, schitterende doelpunten maken. Wat wij nog steeds als een hoogtepunt zien, is voor hem dagelijkse gang van zaken. Vijfenzeventigduizend toeschouwers in extase? “Fijn voor die mensen.” Gemeend.

Hier zat een persoonlijkheid, geen konijntje. Dit is een speler die van magistraal naar nog beter gaat. Heel lang gedacht dat Eden Hazard de Rode Duivels naar de top van Europa ging loodsen, langzaam maar zeker moeten we switchen naar Kevin De Bruyne. Zijn geheim is dat van de schilder die na lang zoeken is uitgekomen bij een lichtgeel vierkant vlak op een wit doek.

Heel lang gedacht dat Hazard de Rode Duivels naar de top ging loodsen, langzaam maar zeker moeten we switchen naar De Bruyne.
Jan Mulder

Het moment dat Hazard en Messi het penseel grijpen voor een even ingewikkelde als briljante dribbel voorbij drie, vier verdedigers, bij voorkeur een paar meter voor de zijkant van het strafschopgebied, televisiecamera mooi hoog op de tribune daarachter voor het ideale overzicht, is De Bruyne al klaar. Messi tovert tussen duizend benen, Hazard en Ronaldo rijgen alle paaltjes aan de zegekar, de een voorovergebogen en de ander met de borst vooruit, Kevin heft het hoofd, ziet in het dichtbevolkte gebied rond de penaltystip een piepkleine opening voor een instormende Witsel, verzendt de pass, en goal. Dat zien en durven. Het opvallende onopvallend volstrekken: meester De Bruyne.

Ondergetekende is een liefhebber van de lange dribbel in onze glory game. Mannetjes nemen. Garrincha, George Best, Hazard, Ronaldinho, Jimmy Johnstone, Flankengott Stan Libuda, de twee Ronaldo’s, Weah, Ibrahimovic tegen NAC en Maradona die in Mexico heel Engeland oprolde. Een verrukking. Maar het behoort ook tot de taak van de recensent te erkennen dat de abstracte kunst van De Bruyne hoger is.

Jan Mulder is schrijver, voetbalanalist, oud-voetballer en, bovenal, liefhebber.
Lees ook
Overig

SANTOS presenteert:
DIEGO MARADONA

Nog een paar weken en dan verschijnt DIEGO MARADONA, de veelbesproken docufilm van Oscarwinnaar Asif Kapadia (SENNA, AMY) over de opkomst en ondergang van Diego Armando Maradona. Wij hebben ’m alvast mogen zien en we kunnen verklappen: het is 125 minuten lang genieten geblazen van nog niet eerder vertoonde beelden. In aanloop naar de bioscooppremière toert SANTOS langs filmhuizen in Breda, Utrecht en Rotterdam met een speciale preview van de film.
Reconstructie

EK 1992:
(G)een goed stel

Waarom werden onze idolen van 1988 eigenlijk maar één keer Europees kampioen? Daar moesten we reconstructie-expert Auke Kok maar eens in laten duiken, bedachten we. Met behoorlijk ontnuchterende gevolgen.
SANTOS #11: HUP VROUWEN

Retro
Jackie

SANTOS houdt van nu, maar ook heel erg van vroeger. Dus toen we een nummer gingen maken over vrouwen en voetbal, leek het ons tof om een OranjeLeeuwin te hijsen in onze favoriete voetbalshirts van weleer. En wie konden we daarvoor nu beter vragen dan Jackie Groenen, de spelbepaler van het Nederlands elftal met een voorliefde voor al wat retro is?
SANTOS #11: HUP VROUWEN

America
first

In het beloofde land blijft mannenvoetbal steken in de marge, terwijl de Amerikaanse vrouwen op alle fronten de baas zijn. Nergens voetballen meer vrouwen, nergens zijn meer voetbalheldinnen, nergens meer WK-titels. Maar inmiddels hijgt de concurrentie uit alle windstreken in de nek. Blijft de grootste ook de beste?
SANTOS #11: HUP VROUWEN

Hollen, inhouden, stilstaan,
schijnbeweging, draaien
en wegwezen

Wilfried de Jong belooft plechtig Lieke Martens niet langer te vergelijken. Niet met Arjen Robben, niet met een eekhoorn, niet met Johan Cruijff. “De tijd is aangebroken dat vrouwen (en mannen) in het voetbal moeten proberen om, al is het maar een beetje, Lieke Martens te worden.”
SANTOS #08: MESSI'S MISSIE

De dribbelkunst van
Lionel Messi
volgens Jan Mulder

Probeer de ongeëvenaarde dribbelkunst van Lionel Andrés Messi eens groots te duiden, vroeg SANTOS aan Jan Mulder. Dat lukte met verve, al vond Jan zelf van niet. “Messi heeft ons dribbels geschonken die je met de uitvinding van Johannes Gutenberg, en Laurens Janszoon Coster zo u wilt, niet kunt duiden aan de nabestaanden van SANTOS-lezers. Je moet het hebben gezien.”