Mulder bemint: Kevin De Bruyne

Woord: Jan Mulder
Gepost: 14-06-2018
Jan Mulder is een liefhebber van de lange dribbel. Van George Best, Ronaldinho, de twee Ronaldo’s en Ibrahimovic tegen NAC. Toch moet hij erkennen dat de abstracte kunst van Kevin De Bruyne hoger is.

Beeld: VI Images
Eerder verschenen in SANTOS #01, november 2015.

In een vlaag van precisie die Johan Derksen zo mooi kenmerkt, zei hij dat Kevin De Bruyne iemand is met de uitstraling van een konijntje. De prachtige persoonsbeschrijving van René van der Gijp van Messi als die niet zou voetballen: zo’n verkoper in de stad met tien ballonnen aan een stokje. Dennis Bergkamp is een doof hondje en Robbie Rensenbrink het snoer van zijn hengel.

Uitstralingen zoeken, heerlijk. Toni Kroos. Een staande lamp? Özil knipt bij de ingang de kaartjes. Oscar heeft de uitstraling van, ook vaak genoemd, een pinda. Wat is uitstraling van een voetballer? Op zijn best een foutieve inschatting.

Wat is uitstraling van een voetballer? Op zijn best een foutieve inschatting.
Jan Mulder

Na België-Bosnië en Herzegovina in de Heizel zat ik op een gure septemberavond naast Kevin De Bruyne op een barkruk bij de cornervlag. Daar stond de set met analisten van de VRT. Kevin was uitgeroepen tot Big Duivel en was gekomen om zijn plicht te vervullen voor de sponsor van de prijs. Boven zijn korte voetbalbroek droeg hij een plastic jack. Zijn witte benen trokken mijn aandacht.

Bonkig. Sterk. Koud. Kon mijn ogen niet van Kevin afhouden. Grof. Wit. Knie. Schijf. Dij. Jack. Rits. Een oor met nat gras. Zijn lichaam was een auto die net was uitgezet. Overal tikte het na. Het hoofd van De Bruyne had geen babyface. Het keek zelfverzekerd voor zich uit en lette goed op de vragen. Deze speler had vijf minuten daarvoor een schitterende goal gemaakt, maar hij schonk er op de erekruk weinig aandacht aan. In eerste instantie dacht ik aan bescheidenheid, maar het was eentonigheid. Kevin doet het zo vaak, schitterende doelpunten maken. Wat wij nog steeds als een hoogtepunt zien, is voor hem dagelijkse gang van zaken. Vijfenzeventigduizend toeschouwers in extase? “Fijn voor die mensen.” Gemeend.

Hier zat een persoonlijkheid, geen konijntje. Dit is een speler die van magistraal naar nog beter gaat. Heel lang gedacht dat Eden Hazard de Rode Duivels naar de top van Europa ging loodsen, langzaam maar zeker moeten we switchen naar Kevin De Bruyne. Zijn geheim is dat van de schilder die na lang zoeken is uitgekomen bij een lichtgeel vierkant vlak op een wit doek.

Heel lang gedacht dat Hazard de Rode Duivels naar de top ging loodsen, langzaam maar zeker moeten we switchen naar De Bruyne.
Jan Mulder

Het moment dat Hazard en Messi het penseel grijpen voor een even ingewikkelde als briljante dribbel voorbij drie, vier verdedigers, bij voorkeur een paar meter voor de zijkant van het strafschopgebied, televisiecamera mooi hoog op de tribune daarachter voor het ideale overzicht, is De Bruyne al klaar. Messi tovert tussen duizend benen, Hazard en Ronaldo rijgen alle paaltjes aan de zegekar, de een voorovergebogen en de ander met de borst vooruit, Kevin heft het hoofd, ziet in het dichtbevolkte gebied rond de penaltystip een piepkleine opening voor een instormende Witsel, verzendt de pass, en goal. Dat zien en durven. Het opvallende onopvallend volstrekken: meester De Bruyne.

Ondergetekende is een liefhebber van de lange dribbel in onze glory game. Mannetjes nemen. Garrincha, George Best, Hazard, Ronaldinho, Jimmy Johnstone, Flankengott Stan Libuda, de twee Ronaldo’s, Weah, Ibrahimovic tegen NAC en Maradona die in Mexico heel Engeland oprolde. Een verrukking. Maar het behoort ook tot de taak van de recensent te erkennen dat de abstracte kunst van De Bruyne hoger is.

Jan Mulder is schrijver, voetbalanalist, oud-voetballer en, bovenal, liefhebber.
Lees ook
Column

Mulder bemint:
Robert Schlienz

Als Wehrmacht-soldaat werd Robert Schlienz geraakt door een Russische kogel, maar de grootste schade liep hij op bij een auto-ongeluk ná de Tweede Wereldoorlog: hij verloor een arm. Hij liet zich er niet door tegenhouden.
Reportage

Trauma’s te lijf
bij Mamio 5

In het vijfde elftal van de Groningse amateurclub Mamio spelen bijna louter gevluchte Eritreeërs. Ze zijn gaan voetballen om te integreren, en ‘om niet gek te worden’. SANTOS bezocht de thuiswedstrijd tegen Groen Geel 7.
Reportage

De cult van
de Cosmos

De glorietijden van de New York Cosmos zouden herleven op de campus van Hofstra University, maar het lijkt niet te lukken. New York kijkt naar New York City FC en de New York Red Bulls, terwijl de Cosmos gevangen zit op ‘niveau twee’. De club van de toekomst is een herinnering geworden.
Overig

Eusébio en het
zout van de traan

Wilfried de Jong brengt in elk nummer van SANTOS een ode aan een overleden voetballegende door hem voor een dag terug te halen naar aarde. Deze keer spreekt de Portugees Eusébio (1942-2014) af met zijn nog springlevende opvolger Cristiano Ronaldo.
SANTOS #10: SANTOS Voetbalreisgids

Handboek voor de ideale voetbaltrip

Wat zijn de tofste steden en regio’s voor een ideaal voetbalweekendje? Waar vind je de beste pubs, of die ene obscure snackbar van een beroemde oud-speler? In welke steden vind je glamour en glorie, maar ook pure cult? Hoe kom je aan kaartjes? Kun je met je vrienden het beste naar Londen, of misschien toch naar Liverpool?
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van de Eredivisie in 18 foto’s

Of hij misschien zin had om voor SANTOS en de Eredivisie CV de ziel van onze eigen, schitterende Eredivisie in beeld te brengen, vroegen we een paar maanden geleden aan fotograaf annex stadionfetisjist Marco Magielse. We waren nog niet uitgesproken, of Magielse zat al in de auto. Zo’n 4.500 kilometer en 18 stadions verder wilde hij eigenlijk nog niet stoppen, maar helaas, de Eredivisie-huizen waren op. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Daarom, nog 18 keer: een kijkje in de ziel van de Eredivisie door de lens van de misschien wel beste voetbalcultuurfotograaf van Nederland.