Mulder bemint: Mladen Ramljak

Woord: Jan Mulder
Gepost: 13-09-2019
De Joegoslaaf Mladen Ramljak, afgestudeerd econoom én vooraanstaand lid van het Genootschap der Scheermessen, won met Feyenoord de landstitel en de UEFA Cup. Het is vandaag 40 jaar geleden dat hij overleed. Jan Mulder haalt herinneringen op.

Beeld: Johan van Gurp/BN DeStem, collectie Stadsarchief Breda, id.nr. JVG19740801046
Eerder verschenen in SANTOS #04, oktober 2017.

Van de Klassiekers herinner ik me stoppers. Mijn eerste was Wim Rijsbergen, niet de gevreesde verdediger die mij de weg zou versperren tijdens dribbel of luchtgevecht. In mijn optiek was Rijsbergen een middelmatig getalenteerde voetballer die het warempel tot het eerste van Feyenoord had geschopt. Weinig tegenstand van te verwachten.

Mijn eerste balaanname mislukte. “Geeft niet, Jan”, zei Rijsbergen, “het lag aan het veld.”

Sprekende stopperspillen die je probeerden te intimideren, kwam ik vaker tegen, maar deze sneerde niet, hij was bezorgd over je vorm. Zogenaamd natuurlijk, maar ook twijfelde ik: misschien meende Rijsbergen het wel.

Het effect was dodelijk. Maar het was niet alleen de psychologische kracht van Rijsbergen die me de das omdeed, Rijsbergen bleek een snelle, zeer goede speler te zijn. Hij had me volledig in de zak. Na een halfuur: “Gaat het een beetje, Mulder?”

Het verbaasde me niet dat Rijsbergen met Oranje de finale haalde van het WK 1974 in Duitsland en later aan de zijde van Franz Beckenbauer furore maakte bij de New York Cosmos. Wim Rijsbergen was een topspeler.

Rijsbergen zou me, met een vriendelijk woord en nét geen vals lachje op zijn topsmoel, hebben getroost, om me nog beroerder te maken, Ramljak vertoonde geen enkele emotie.
Jan Mulder

De tweede Feyenoord-stopper in mijn leven heette Mladen Ramljak, een afgestudeerde econoom uit Joegoslavië. Ramljak sprak niet. Als ik Ramljak kort zou moeten omschrijven, zou het met deze woorden zijn: beenhard zwijgen. Hij was lid van het Genootschap der Scheermessen. Oudere Feyenoord-stoppers als Israël en Laseroms hadden de naam hun spitsen door de lucht te kegelen. Jammer, ze waren niet half zo hard als Ramljak.

Ik kreeg iets meer voor elkaar tegen hem dan tegen Rijsbergen, maar veel leverde het niet op. Feyenoord-Ajax van 27 februari 1974 werd na een zwaar betwiste, turbulente wedstrijd met veel gedoe en opstootjes tussen spelers van beide ploegen 2-2. Vlak voor tijd miste ondergetekende van op een meter afstand en met niemand in de buurt de winnende 2-3. Rijsbergen zou me, met een vriendelijk woord en nét geen vals lachje op zijn topsmoel, hebben getroost, om me nog beroerder te maken, Ramljak vertoonde geen enkele emotie.

Van die Feyenoord-Ajax herinner ik me de grote koffiekamer waarin spelers van beide teams nog even binnenliepen voordat ze het stadion verlieten. Truus van Hanegem ging op een stoel staan en bedreigde me, onder het uiten van enkele fraaie Rotterdamse verwensingen, met haar paraplu. Het kan ook haar vuist zijn geweest.

Ik mis Truus. Ik mis Rijsbergen. Ik mis de mat in De Kuip. Mladen Ramljak vond de dood op 13 september 1978 in een auto-ongeluk op de weg naar Novska.

Jan Mulder is schrijver, voetbalanalist, oud-voetballer en, bovenal, liefhebber.
Lees ook
SANTOS #10: Voetbalreisgids

Tien tips
voor de ideale
voetbaltrip

Nu het nieuwe voetbalseizoen in alle hevigheid is losgebarsten en de Nederlandse ploegen in Europa hun tegenstanders kennen, kunnen de voetbaltripjes weer worden geboekt. De redactie van SANTOS geeft reisadvies.
SANTOS #13: De 25 schoonheden van het amateurvoetbal

Kantines,
cornervlaggen
en kleedkamergeluk

In SANTOS #13 belijden we onze liefde voor amateurvoetbal. Inderdaad, net als in een eerdere SANTOS, maar toch weer op een andere manier. Omdat het zo’n ongelooflijk rijk onderwerp is, en omdat het je zo heerlijk terugbrengt naar de essentie: naar voetbal omdat het leuk is. Naar voetbal als een sociaalcultureel fenomeen ook.
Reportage

Lachen
Gieren
Gullit

Van Qatar naar Hilversum, van Varkenoord naar Miami, en terug via Rome en Schotland. Ruud Gullit leidt een fascinerend bestaan, vrolijk slalommend tussen de hoogte- en dieptepunten van zijn leven. Een weekend lang in het spoor van de nimmer verwelkende Zwarte Tulp. “Ik zie het zo: als ik niet naar links kan, dan ga ik maar naar rechts.”
Binnendoor

Björn van
der Doelen

​“Mark van Bommel kon de hele dag over voetbal praten. Ik keek niet eens de samenvattingen van mijn eigen wedstrijden, ging liever een beetje pielen met mijn gitaar.”
Overig

Ciao, Marco

Zijn afscheid in San Siro op 18 augustus 1995 voelde zo ongelooflijk, dat de toen zestienjarige Sjoerd Mossou besloot het niet te geloven. Marco van Basten was zijn held, en helden stopten niet. Hij was pas dertig, godverdomme.
Interview

Sneijder zingt
Hazes

Als iemand de soundtrack schreef bij het leven van Wesley Sneijder, dan was het André Hazes. “Bij bijna alles wat ik denk, doe of meemaak, past wel een nummer van André.”