Muziek als bondgenoot

Woord: Redactie SANTOS
Gepost: 02-02-2018
Op de toppen van je kunnen presteren, continu onderweg, altijd in de belangstelling; voor veel voetballers is muziek dé manier om in hun comfortzone te komen, of te blijven. Even terug kruipen in je eigen wereld. Zo ook voor de bevriende spelers Siem de Jong en Jan-Arie van der Heijden (beiden 29). SANTOS zette de mannen de gloednieuwe Bowers & Wilkins PX headphones op en drukte op play. Aan de hand van zes nummers ontleden ze zichzelf.

Beeld: Willem de Kam
Eerder verschenen in SANTOS #05, december 2017.

De plattelandsjongens Siem de Jong en Jan-Arie van der Heijden doorliepen samen de jeugdopleiding van Ajax. Ze hielden altijd contact, hoewel hun wegen breed uitwaaierden en ze nu bij ’s lands grootste rivalen spelen: Siem weer bij Ajax, Jan-Arie bij Feyenoord. Ze hebben geleerd om te gaan met twijfel, glorie, blessureleed, verveling, spanning. Muziek is een trouwe bondgenoot.

Passenger - The Long Road

Siem: “Grappige keuze. Sinds ik eind september voor het eerst vader ben geworden, staat Passenger elke avond op in huis. Het is geruststellende muziek, die stem is uniek. Ik heb hem gezien in Paradiso en Ziggo Dome en luister ook graag naar hem in de bus op weg naar een wedstrijd of in een hotelkamer. Het heeft iets vertrouwds. Je kunt even terugkruipen in je eigen wereld.”

Jan-Arie: “Ik ken dit niet. Heet het nummer The Long Road? Heb je vast niet voor niets uitgezocht. Ja, een lange weg was het best wel. Voor ons allebei. Snel doorgebroken bij Ajax, daarna geduld moeten hebben. Ik ben opgeleid als middenvelder, maar bij mijn volgende club Vitesse verdediger geworden. Vond ik wel spannend. Trainer Rutten had alle vertrouwen in me, daardoor kreeg ik het zelf ook. Bij Feyenoord speelde ik niet veel in mijn eerste seizoen. Het gaf me de tijd serieus met mijn lijf aan de slag te gaan bij Feyenoord en bij Errol Esajas, een performance coach. Er lopen bij Errol allemaal verschillende sporters rond. Toptennissers, American football-spelers, maar ook amateursporters, mindervalide en autistische sporters. Iedereen is begaan met elkaar, niemand kijkt tegen een ander op of op een ander neer.”

Siem: “Ik scoorde bij mijn debuut in Ajax 1, daarna moest ik geduld hebben. Toen ging het ineens snel met een basisplaats, veel goals, vier landstitels, het aanvoerderschap, een transfer naar de Premier League. Mijn laatste seizoen in Amsterdam was al minder door een spierblessure en een klaplong. Bij Newcastle liep ik daar weer tegenaan. Frustrerend. De manager die me haalde, was na drie maanden weg. Ik heb daar niet kunnen laten zien wat ik kan. Ik sprak voor vorig seizoen al met Ajax om me te huren, maar ze hadden genoeg middenvelders. Dus werd het PSV. Dit seizoen was er bij Ajax wel plek. Via een omweg ben ik weer terug. Voelt goed.”

Jan-Arie: “Dat geldt ook voor mij. Ik heb mijn ambities, maar zit nu bij een fantastische club. Feyenoord wilde me in de jeugd al halen, maar toen reed er nog geen busje voor jeugdspelers naar mijn woonplaats Schoonhoven. The Long Road is dus ook in letterlijke zin een toepasselijke titel.”

Richting wedstrijden wil ik even in mijn eentje vertrouwde muziek horen. Dan zit ik echt in mijn comfortzone
Jan-Arie van der Heijden
Pharrell Williams - Freedom

Siem: “Pharrell. Een heel veelzijdige artiest. Zoals wij misschien best veelzijdige voetballers zijn.”

Jan-Arie: “Wat vrijheid voor mij is? Thuis zijn. Voetbal is het mooiste werk. Maar het vraagt ook discipline. En er is veel aandacht; vaak leuke, maar soms wil je ook even afstand. Dan zet ik een pet op als ik de stad inga. Ik hoef sowieso niet zo nodig op de voorgrond. We hebben net een appartement gekocht vlakbij Hotel New York aan de Maas. Dat laten we inrichten. Ik ben een huismus. Muziekje op, voetjes op de bank – heerlijk. Naar The Weekend luister ik tegenwoordig vaak. Die wil ik nog een keer live zien. Pharrell vind ik ook goed. Een andere hobby is investeren in vastgoed. Een heel andere wereld, een breinkraker, je moet van alles in de gaten houden. Het is goed om soms iets anders te doen.”

Siem: “Dat heb ik ook. Ik verdiep me onder meer in sportmarketing, daarvoor praat ik veel met specialisten. Je ziet veel voetballers al tijdens hun carrière bezig zijn met een leven daarna. Het is de ideale afleiding. Ik ben net zo’n perfectionist als Jan-Arie wat mijn sport betreft, de hometrainer in de woonkamer is niet bedoeld als decoratie. Maar voetbal kan allesoverheersend zijn, waardoor je geremd wordt in je prestatie. Het is de kunst de balans te vinden. Daarom moet je je thuis ook echt goed voelen. Bij ons interieur ben ik best kritisch. Als er iets anders is in huis dan hoe ik het wil, ga ik me er toch een beetje aan storen. Liever kijk ik dus over de schouder van de architect mee. Ik heb ook wel wat met auto’s. Ik heb nu meer een familieauto, hiervoor een heel sportieve. Er zit nog wel een flinke RS6-motor in. Design vind ik heel belangrijk. Het is niet dat ik meteen naar de winkel ren als de nieuwste iPhone er is. Maar als ik iets nieuws koop, moet de mix van gebruikersgemak en vormgeving kloppen.”

Normaal - Oerend Hard

Jan-Arie: “Ik kom misschien uit een dorp, maar dit is niet mijn muziek.”

Siem: “Natuurlijk ken ik dit als getogen Achterhoeker. Heb ze nooit als band gezien, wel zanger Bennie Jolink eens ontmoet. Niet mijn muziek, sorry Bennie. We wonen nu in een appartement net buiten de ring van Amsterdam. Het platteland op zich trekt me nog wel. Ik dacht altijd dat ik een groot huis in de Achterhoek zou kopen als uitvalsbasis, want ik hecht eraan dicht bij familie en vrienden te zijn. Maar vooralsnog vind ik het heerlijk in de stad. Het vibrerende leven om je heen, de veelheid aan culturen, de mooie gebouwen gemixt met de grachten.”

Jan-Arie: “Ik ben ook wel een stadsmens geworden. Het is gaaf om Rotterdam te zien veranderen, het wordt steeds mooier, imposanter, wereldser. Nu pakken ze Zuid aan. In een ongelooflijk tempo. De meest vernieuwende ontwerpen schieten de lucht in. De mentaliteit blijft hetzelfde. Geen poeha. Goed is goed, maar als je slecht hebt gespeeld, krijg je dat ook te horen. Ik waardeer die eerlijkheid.”

The Chainsmokers - Don’t Let Me Down

Siem: “Fijn nummer. Ik houd van house, maar het moet wel melodieus zijn. Het hardere technowerk vind ik alleen vlak voor een wedstrijd lekker. Dat is de laatste fase van mijn voorbereiding. Bij lange reizen lees ik vaak eerst een boek. Daarna gaan de headphones op en luister ik naar muziek die steeds wat energieker wordt. De poprock van Imagine Dragons vind ik prettig. Uiteindelijk beland ik dan bij dit soort house.”

Jan-Arie: “Ik luister vooral hardere muziek als ik op de spinning bike zit. Zonder muziek is dat spinnen niet te doen. We hebben een fysio die van hardrock houdt en die trapt zich daarop helemaal uit de naad. Prachtig om te zien. Bij andere oefeningen klinkt meestal de Braziliaanse Top 50 dankzij mijn ploegmaat Eric Botteghin. Daar zit van alles tussen, zo ontdek je steeds iets nieuws. Richting wedstrijden wil ik even in mijn eentje vertrouwde muziek horen. Dan zit ik echt in mijn comfortzone.”

Avicii - Hey Brother

Siem: “Avicii. Topproducer. Dan denk ik aan Ibiza. Ik kom er elk jaar, mijn broer Luuk en ik hebben er een huis gekocht, vooral voor de verhuur. In de zomer gaan we er zelf een paar weken zitten met partner, familie of vrienden. Soms gaan we naar een club. Inmiddels hebben we wat dj’s leren kennen. Die hebben ook een extreem leven, zeg, nog zwaarder dan dat van ons. Avicii is zelfs gestopt als dj. We hebben zelf ook een draaitafel trouwens. Luuk heeft al een dj-les gehad.”

Jan-Arie: “Het is een vrolijk nummer, het past bij hoe ik over mijn broer denk. Hij is mijn beste vriend, we steunen elkaar in alles. Ik heb geen mental coach. Bij tegenslag wend ik me tot mijn vriendin en familie. Mijn broer is drie jaar jonger dan ik en had ook wel ambities als profvoetballer, maar er is geen sprake geweest van jaloezie. We gunnen elkaar alles. Ik ga ook weleens bij zijn wedstrijden kijken.”

Siem: “Ik heb vorig seizoen voor het eerst als prof samengespeeld met Luuk bij PSV. We hoopten elkaar sterker te maken en soms lukte dat ook, maar toch kwam het er niet helemaal uit. We hadden allebei moeizame fases, wilden elkaar daarin misschien te veel steunen. We hadden ons misschien iets meer op onszelf moeten concentreren, was de eindconclusie. Toch had ik het niet willen missen.”

The War On Drugs - Under The Pressure

Jan-Arie: “Ken ik niet.”

Siem: “Ik ook niet. Wel een lekker nummer.”

Jan-Arie: “Gaat dit over ‘onder druk staan’? Ik voel dat niet heel snel. Nou ja, het hangt van mijn vorm af. Voel ik me goed, vol vertrouwen, dan geef ik die riskante pass van achteruit. Ook al speel ik in een volle Kuip, dat maakt niet uit. Dan geeft De Kuip me juist kracht. Voel ik me minder lekker, dan speel ik meer op safe. Terwijl ik eigenlijk die ‘moeilijke’ pass van achteruit móét geven, want daarmee help ik het team het meest. Als het lukt, geeft het me ook een enorme boost. Dan durf ik steeds meer op te komen, soms een passeerbeweging eruit te gooien. ‘Jan-Scharie’ noemen de fans me nu. Vind ik mooi.”

Siem: “De meeste spanning had ik in de kampioenswedstrijd van Ajax tegen FC Twente in 2011. We speelden thuis, er was vertrouwen, we vlogen erop, ik scoorde. Ladingen zelfvertrouwen krijg je van zo’n wedstrijd.”

Jan-Arie: “Toen we vorig seizoen tegen Excelsior kampioen konden worden, werd onze bus gevolgd door fans, overal vuurwerk. Ik had eerst mijn koptelefoon op, maar na tien minuten heb ik die afgezet, omdat ik het echt wilde meemaken. Op het veld leken we verlamd. Een week later thuis tegen Heracles voelden we ons juist supersterk. Er hing in De Kuip zo’n machtige sfeer. Tijdens de warming-up hadden we al kippenvel en wisten we: dit gaat niet meer fout.

Siem: “Dat had ik ook tegen Twente. Dat is het lekkerste geluid, zo’n stadion dat barst van de honger naar succes.”

Bij lange reizen lees ik vaak eerst een boek. Daarna gaan de headphones op en luister ik naar muziek die steeds wat energieker wordt
Siem de Jong

Met dank aan Hotel Twenty Eight en theater LantarenVenster.

Lees ook
Binnendoor

Björn van
der Doelen

​“Mark van Bommel kon de hele dag over voetbal praten. Ik keek niet eens de samenvattingen van mijn eigen wedstrijden, ging liever een beetje pielen met mijn gitaar.”
Overig

Ciao, Marco

Zijn afscheid in San Siro op 18 augustus 1995 voelde zo ongelooflijk, dat de toen zestienjarige Sjoerd Mossou besloot het niet te geloven. Marco van Basten was zijn held, en helden stopten niet. Hij was pas dertig, godverdomme.
Interview

Sneijder zingt
Hazes

Als iemand de soundtrack schreef bij het leven van Wesley Sneijder, dan was het André Hazes. “Bij bijna alles wat ik denk, doe of meemaak, past wel een nummer van André.”
Reconstructie

Het wonderlijke relaas
van verzorger Jan Maas

Supersub Wim Kieft uit Amsterdam is voor altijd de man die met een curieuze kopbal de aanzet gaf tot Oranjes EK-winst in 1988. Verzorger Jan Maas uit Ven-Zelderheide schreef geschiedenis door tijdens het bekertreffen tussen N.E.C. en De Treffers in 2000 juist een doelpunt met zijn hoofd te voorkomen. Reconstructie van een van de meest bizarre voetbalacties ooit.
Binnendoor

Leo
Beenhakker

“Ik ben een jaar lang een kakkerlak genoemd in Amsterdam en een pleurisjood in Rotterdam. En niet alleen door simpele zielen, maar ook door intelligente mensen met een leidinggevende baan bij een groot kantoor. Kun je zeggen: ‘Dat hoort erbij als je overstapt.’ Maar dat ís niet normaal.”
Overig

SANTOS presenteert:
DIEGO MARADONA

Nog een paar weken en dan verschijnt DIEGO MARADONA, de veelbesproken docufilm van Oscarwinnaar Asif Kapadia (SENNA, AMY) over de opkomst en ondergang van Diego Armando Maradona. Wij hebben ’m alvast mogen zien en we kunnen verklappen: het is 125 minuten lang genieten geblazen van nog niet eerder vertoonde beelden. In aanloop naar de bioscooppremière toert SANTOS langs filmhuizen in Breda, Utrecht en Rotterdam met een speciale preview van de film.