SANTOS kijkt Eredivisie (11)

Woord: Redactie SANTOS
Gepost: 25-04-2018
Het einde van het seizoen nadert, dus dat betekent een overvolle zondagmiddag met negen Eredivisie-wedstrijden tegelijkertijd. Niet gevreesd: met het schakelprogramma van FOX Sports mis je geen doelpunt. SANTOS vraagt de vrienden en vriendinnen van de show met welke blik zij naar de Eredivisie kijken. Deze week journalist Edwin Struis, die een opmerkelijk sterke voorkeur heeft voor de voltooid verleden tijd (HFC Haarlem en Laurel & Hardy) én figureert op de vermoedelijk beste foto die ooit is gemaakt van Barry Opdam (maar oordeel gerust zelf).

Beeld: Joeri Gosens

Stadion of tv?
“Ik ben een oude stadiontijger, of beter nog: een oudestadiontijger. Hoe groter het stadionverval, hoe beter. Ik wil een doorkijkje naar hoe het er honderd jaar geleden uitzag, een soort voetbalopenluchtmuseum. Met inwisselbare prefabstadions in industriegebieden heb ik niks. Ik wil de Alkmaarderhout in plaats van het AFAS Stadion, Highbury in plaats van Emirates. Een leeg, oud stadion kan me ook bekoren. Laatst nog in Belfast heb ik The Oval, het oude stadion van Glentoran, bezocht. Bouwjaar 1892. Wat een plaatje. Ben ik zo een paar uurtjes zoet. De nostalgie klotst tegen de plinten. Maar zulke stadions worden steeds zeldzamer.”

Tot aan het eerste fluitsignaal is het buiten het stadion vaak leuker dan erbinnen.
Edwin Struis

“In Nederland probeer ik zo laat mogelijk op m’n plek te gaan zitten. Mijn ideale voetbalmiddag begint met een rondje om het stadion. De bedrijvigheid erbuiten opsnuiven, de sfeer bijna letterlijk proeven. Tot aan het eerste fluitsignaal is het buiten het stadion vaak leuker dan erbinnen. Dat komt ook door de teringherrie die sommigen muziek durven te noemen. Vreselijk. Gewoon Koning Voetbal draaien, daarna het eigen clublied en tot slot de opstellingen der beide elftallen. En tussendoor nog wat huishoudelijke mededelingen over auto’s met hun lampen nog aan en dat supporter X dringend contact op moet nemen met het plaatselijke ziekenhuis waar zijn vrouw op het punt staat te bevallen van een drieling. Hoe minder poespas, hoe beter.”

Kijk je in afzondering of ben je een kroegkijker?
“Het liefst thuis in totale afzondering, horizontaal op een bank. Krant of boek onder handbereik, want een hele wedstrijd uitzitten/-kijken is vaak een beproeving. De laatste keer dat ik in een kroeg voetbal keek, was tijdens het WK in Brazilië. Het gastland speelde de halve finale tegen Duitsland, en een paar straten achter de Copacabana in Rio verheugde ik me op een kroegfeestje. Na een halfuur stond het 0-5, de wezenloze blikken van de aanwezige Brazilianen zal ik nooit vergeten. Hun in al die succesvolle voetbaljaren zorgvuldig opgebouwde gevoel van eigenwaarde lag in no time aan gruzelementen. De optie zelfmoord werd serieus overwogen.”

Waar erger je je aan?
“Aan zemelende hapsnurkers als commentator. Laatst nog, de bekerfinale tussen Feyenoord en AZ. Krijg je negentig minuten lang een commentator voor de kiezen die clichés aaneenrijgt met ‘eh’ als verbindingswoord. Oké, het is een zender als Veronica, dus je krijgt een bijpassende commentator, maar dan nog… Ook een ramp: analytici met een woordenschat van tien, zoals John de Wolf of John Heitinga.”

De laatste keer dat ik in een kroeg voetbal keek, was tijdens het WK in Brazilië. De wezenloze blikken van de aanwezige Brazilianen zal ik nooit vergeten.
Edwin Struis

Jij was fan van wijlen HFC Haarlem. Hoe werkt dat als supporter van een gevallen club? Is er nu een andere club waar je sympathie naar uitgaat?
“Sympathie is er zat voor sommige clubs in binnen- en buitenland. Cultcluppies als Partick Thistle, FC Antwerp, Sankt Pauli; maar van HFC Haarlem blijf ik altijd houden, die club zit verankerd in mijn rood-blauwe hart. Het is waar dat er geen nieuwe ervaringen bijkomen, maar we moesten het in de laatste jaren toch altijd al van het verleden hebben. Ik vergelijk het maar met de films van Laurel & Hardy, daar komen ook geen nieuwe meer bij. Maar wat kun je nog steeds genieten van hun oeuvre. Dat geldt ook voor HFC Haarlem. Ik koester de herinneringen. Achterop de fiets bij mijn moeder naar mijn eerste Telstar-Haarlem, de keren dat we de top 3-ploegen versloegen, het Europacup-avontuur, het rolfluitje van Barry Hughes, het eerste optreden van Ruud Gullit in het betaalde voetbal, de terugkeer van Johan Cruijff bij Ajax in een wedstrijd tegen Haarlem. De lijst is eindeloos.”

Op de cover van je boek Vijftig Tinten Struis poseer je met grootheden als Johan Cruijff, Lionel Messi, Samuel Eto’o en, jawel, Barry Opdam. Met welke huidige Eredivisie-speler zou je weleens op de foto willen?
“Ter verhoging van de verkoopcijfers? Haha, het niveau van de gemiddelde Eredivisie-speler is inmiddels zo gekelderd, dat de meesten blij mogen zijn dat ze met mij op de foto mogen.”

Lees ook
Binnendoor

Björn van
der Doelen

​“Mark van Bommel kon de hele dag over voetbal praten. Ik keek niet eens de samenvattingen van mijn eigen wedstrijden, ging liever een beetje pielen met mijn gitaar.”
Overig

Ciao, Marco

Zijn afscheid in San Siro op 18 augustus 1995 voelde zo ongelooflijk, dat de toen zestienjarige Sjoerd Mossou besloot het niet te geloven. Marco van Basten was zijn held, en helden stopten niet. Hij was pas dertig, godverdomme.
Interview

Sneijder zingt
Hazes

Als iemand de soundtrack schreef bij het leven van Wesley Sneijder, dan was het André Hazes. “Bij bijna alles wat ik denk, doe of meemaak, past wel een nummer van André.”
Reconstructie

Het wonderlijke relaas
van verzorger Jan Maas

Supersub Wim Kieft uit Amsterdam is voor altijd de man die met een curieuze kopbal de aanzet gaf tot Oranjes EK-winst in 1988. Verzorger Jan Maas uit Ven-Zelderheide schreef geschiedenis door tijdens het bekertreffen tussen N.E.C. en De Treffers in 2000 juist een doelpunt met zijn hoofd te voorkomen. Reconstructie van een van de meest bizarre voetbalacties ooit.
Binnendoor

Leo
Beenhakker

“Ik ben een jaar lang een kakkerlak genoemd in Amsterdam en een pleurisjood in Rotterdam. En niet alleen door simpele zielen, maar ook door intelligente mensen met een leidinggevende baan bij een groot kantoor. Kun je zeggen: ‘Dat hoort erbij als je overstapt.’ Maar dat ís niet normaal.”
Overig

SANTOS presenteert:
DIEGO MARADONA

Nog een paar weken en dan verschijnt DIEGO MARADONA, de veelbesproken docufilm van Oscarwinnaar Asif Kapadia (SENNA, AMY) over de opkomst en ondergang van Diego Armando Maradona. Wij hebben ’m alvast mogen zien en we kunnen verklappen: het is 125 minuten lang genieten geblazen van nog niet eerder vertoonde beelden. In aanloop naar de bioscooppremière toert SANTOS langs filmhuizen in Breda, Utrecht en Rotterdam met een speciale preview van de film.