Sing when you're winning: De clubliefde van Barry Hay

Woord: Menno Pot
Gepost: 02-03-2018
Wie de voorbije maanden weleens de tv heeft aangezet of een krant heeft opengeslagen, kan het niet gemist hebben: de biografie van Golden Earring-frontman Barry Hay (1948) is verschenen, compleet met anekdotes over bijvoorbeeld de beruchte 'Plaster Casters', twee groupies uit Chicago die van elke afgewerkte rockpiemel een gipsen afgietsel plachten te maken.

Beeld: Spaarnestad Photo, Bart Notermans
Eerder verschenen in SANTOS #03, november 2016.

Onze eigenste Barry hoort tot de collectie. Hij bevindt zich, voor eeuwig erect, in het gipsen gezelschap van bijvoorbeeld Jimi Hendrix.

Maar dat terzijde. Wat wíj willen weten: welke voetbalclub steunt Barry eigenlijk? In Engeland wéét je dat van een rockster. Het kan je domweg niet ontgaan. Meestal staat het vermeld op Wikipedia.

Barry praat weinig over voetbal, maar in juni 2013 leek hij uit de kast te komen toen hij met zijn nieuwe hobbybandje Flying V Formation optrad op Parkpop in Den Haag: onder een zwart colbert rockte Barry het geelgroen van ADO Den Haag.

Logisch, denk je dan. Hoe kon het ook anders? Maar niets is wat het lijkt. Na het optreden verklapte Barry dat hij dat shirt droeg omdat zijn goede vriend Maurice Steijn, destijds trainer van de Haagse club, het hem had toegestopt, compleet met ‘HAY’ als rugbedrukking.

De ware voetbalsympathie van Nederlands succesvolste rockzanger ligt elders. Dat valt ook wel te verklaren, want anders dan de overige Earring-leden is Barry Hay eigenlijk helemaal geen Hagenees. Hij werd geboren in India, als zoon van een Britse militair en een Nederlandse vrouw, die in 1956 haar echtgenoot ontvluchtte en haar zoontje meenam naar Amsterdam.

Barry Hay draagt tijdens een optreden met hobbyband Flying V Formation een ADO Den Haag-shirt.

Dáár groeide het Engelstalige tropenkind op. Pas jaren later verkaste hij naar Den Haag, om aan de kunstacademie te studeren en zich in de bloeiende beatscene te storten. Toen Den Haag hem te saai werd, vluchtte hij terug naar Amsterdam, waar hij (officieel woonachtig op Curaçao) nog altijd een pied-à-terre heeft. Als Barry Hay voor een voetbalclub moet kiezen, kiest hij Ajax.

13 juni 1972. Ajax heeft twee weken eerder voor de tweede keer de Europacup gewonnen. De Earring is al groot in Nederland, timmert aan de weg in vooral Frankrijk en de Duitstalige landen en staat aan de vooravond van een grote Europese tournee als voorprogramma van The Who.

De band heeft nog twee gouden platen tegoed, voor de albums Eight Miles High (1969) en Seven Tears (1971). Bij het platenlabel komt iemand op het idee om het eremetaal te laten uitreiken door Ajax-verdediger Barry Hulshoff, want Hay houdt van Ajax en Hulshoff van de Earring. Grappig ook: Barry en Barry.

Ajacied Barry Hulshoff, groot fan van Golden Earring, overhandigt de band medio 1972 een gouden plaat.

Er zijn foto’s van ná de uitreiking, geschoten op straat in Hilversum: vijf langharige twintigers, de gouden platen nonchalant meetorsend. Cool. Beetje rebels. Op weg naar wereldfaam. Babyboomers in de kracht van hun leven. Hulshoff is 25 en zal dat jaar nog de Wereldbeker winnen. Hay is 23 en zal in 1974 ook gouden platen in ontvangst nemen in Groot-Brittannië, de VS en Canada.

Glamrocker Alice Cooper krijgt in 1974 trouwens óók een gouden plaat van een Barry. Plaats van handeling: het stadionnetje van HFC Haarlem. De Barry in kwestie is trainer Barry Hughes, die op dat moment nog niet kon weten dat hij in 1981 zélf in de top tien zou staan met de evergreen Ik wil op m’n kop een kamerbreed tapijt.

Voetbalmensen die gouden platen uitreiken aan rocksterren, waarom zijn we daar eigenlijk mee gestopt?

Menno Pot is voetbalschrijver en popjournalist. In iedere editie van SANTOS diept hij een bijzonder verhaal op uit het culturele grensgebied tussen gitaren en de bal.
Lees ook
Column

Mulder bemint:
Robert Schlienz

Als Wehrmacht-soldaat werd Robert Schlienz geraakt door een Russische kogel, maar de grootste schade liep hij op bij een auto-ongeluk ná de Tweede Wereldoorlog: hij verloor een arm. Hij liet zich er niet door tegenhouden.
Reportage

Trauma’s te lijf
bij Mamio 5

In het vijfde elftal van de Groningse amateurclub Mamio spelen bijna louter gevluchte Eritreeërs. Ze zijn gaan voetballen om te integreren, en ‘om niet gek te worden’. SANTOS bezocht de thuiswedstrijd tegen Groen Geel 7.
Reportage

De cult van
de Cosmos

De glorietijden van de New York Cosmos zouden herleven op de campus van Hofstra University, maar het lijkt niet te lukken. New York kijkt naar New York City FC en de New York Red Bulls, terwijl de Cosmos gevangen zit op ‘niveau twee’. De club van de toekomst is een herinnering geworden.
Overig

Eusébio en het
zout van de traan

Wilfried de Jong brengt in elk nummer van SANTOS een ode aan een overleden voetballegende door hem voor een dag terug te halen naar aarde. Deze keer spreekt de Portugees Eusébio (1942-2014) af met zijn nog springlevende opvolger Cristiano Ronaldo.
SANTOS #10: SANTOS Voetbalreisgids

Handboek voor de ideale voetbaltrip

Wat zijn de tofste steden en regio’s voor een ideaal voetbalweekendje? Waar vind je de beste pubs, of die ene obscure snackbar van een beroemde oud-speler? In welke steden vind je glamour en glorie, maar ook pure cult? Hoe kom je aan kaartjes? Kun je met je vrienden het beste naar Londen, of misschien toch naar Liverpool?
SANTOS #09: NAAR HET STADION

De ziel van de Eredivisie in 18 foto’s

Of hij misschien zin had om voor SANTOS en de Eredivisie CV de ziel van onze eigen, schitterende Eredivisie in beeld te brengen, vroegen we een paar maanden geleden aan fotograaf annex stadionfetisjist Marco Magielse. We waren nog niet uitgesproken, of Magielse zat al in de auto. Zo’n 4.500 kilometer en 18 stadions verder wilde hij eigenlijk nog niet stoppen, maar helaas, de Eredivisie-huizen waren op. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Daarom, nog 18 keer: een kijkje in de ziel van de Eredivisie door de lens van de misschien wel beste voetbalcultuurfotograaf van Nederland.