Sing when you're winning: De clubliefde van Barry Hay

Woord: Menno Pot
Gepost: 02-03-2018
Wie de voorbije maanden weleens de tv heeft aangezet of een krant heeft opengeslagen, kan het niet gemist hebben: de biografie van Golden Earring-frontman Barry Hay (1948) is verschenen, compleet met anekdotes over bijvoorbeeld de beruchte 'Plaster Casters', twee groupies uit Chicago die van elke afgewerkte rockpiemel een gipsen afgietsel plachten te maken.

Beeld: Spaarnestad Photo, Bart Notermans
Eerder verschenen in SANTOS #03, november 2016.

Onze eigenste Barry hoort tot de collectie. Hij bevindt zich, voor eeuwig erect, in het gipsen gezelschap van bijvoorbeeld Jimi Hendrix.

Maar dat terzijde. Wat wíj willen weten: welke voetbalclub steunt Barry eigenlijk? In Engeland wéét je dat van een rockster. Het kan je domweg niet ontgaan. Meestal staat het vermeld op Wikipedia.

Barry praat weinig over voetbal, maar in juni 2013 leek hij uit de kast te komen toen hij met zijn nieuwe hobbybandje Flying V Formation optrad op Parkpop in Den Haag: onder een zwart colbert rockte Barry het geelgroen van ADO Den Haag.

Logisch, denk je dan. Hoe kon het ook anders? Maar niets is wat het lijkt. Na het optreden verklapte Barry dat hij dat shirt droeg omdat zijn goede vriend Maurice Steijn, destijds trainer van de Haagse club, het hem had toegestopt, compleet met ‘HAY’ als rugbedrukking.

De ware voetbalsympathie van Nederlands succesvolste rockzanger ligt elders. Dat valt ook wel te verklaren, want anders dan de overige Earring-leden is Barry Hay eigenlijk helemaal geen Hagenees. Hij werd geboren in India, als zoon van een Britse militair en een Nederlandse vrouw, die in 1956 haar echtgenoot ontvluchtte en haar zoontje meenam naar Amsterdam.

Barry Hay draagt tijdens een optreden met hobbyband Flying V Formation een ADO Den Haag-shirt.

Dáár groeide het Engelstalige tropenkind op. Pas jaren later verkaste hij naar Den Haag, om aan de kunstacademie te studeren en zich in de bloeiende beatscene te storten. Toen Den Haag hem te saai werd, vluchtte hij terug naar Amsterdam, waar hij (officieel woonachtig op Curaçao) nog altijd een pied-à-terre heeft. Als Barry Hay voor een voetbalclub moet kiezen, kiest hij Ajax.

13 juni 1972. Ajax heeft twee weken eerder voor de tweede keer de Europacup gewonnen. De Earring is al groot in Nederland, timmert aan de weg in vooral Frankrijk en de Duitstalige landen en staat aan de vooravond van een grote Europese tournee als voorprogramma van The Who.

De band heeft nog twee gouden platen tegoed, voor de albums Eight Miles High (1969) en Seven Tears (1971). Bij het platenlabel komt iemand op het idee om het eremetaal te laten uitreiken door Ajax-verdediger Barry Hulshoff, want Hay houdt van Ajax en Hulshoff van de Earring. Grappig ook: Barry en Barry.

Ajacied Barry Hulshoff, groot fan van Golden Earring, overhandigt de band medio 1972 een gouden plaat.

Er zijn foto’s van ná de uitreiking, geschoten op straat in Hilversum: vijf langharige twintigers, de gouden platen nonchalant meetorsend. Cool. Beetje rebels. Op weg naar wereldfaam. Babyboomers in de kracht van hun leven. Hulshoff is 25 en zal dat jaar nog de Wereldbeker winnen. Hay is 23 en zal in 1974 ook gouden platen in ontvangst nemen in Groot-Brittannië, de VS en Canada.

Glamrocker Alice Cooper krijgt in 1974 trouwens óók een gouden plaat van een Barry. Plaats van handeling: het stadionnetje van HFC Haarlem. De Barry in kwestie is trainer Barry Hughes, die op dat moment nog niet kon weten dat hij in 1981 zélf in de top tien zou staan met de evergreen Ik wil op m’n kop een kamerbreed tapijt.

Voetbalmensen die gouden platen uitreiken aan rocksterren, waarom zijn we daar eigenlijk mee gestopt?

Menno Pot is voetbalschrijver en popjournalist. In iedere editie van SANTOS diept hij een bijzonder verhaal op uit het culturele grensgebied tussen gitaren en de bal.
Lees ook
Beeldreportage

De vlucht van
scheidsrechter Pijper

Bij het grasduinen in de beeldbanken stuitten we op een aantal fascinerende foto’s van de wedstrijd NAC-Ajax van 16 september 1973. Of eigenlijk: van ná de wedstrijd, toen scheidsrechter Henk Pijper – die in de laatste seconden de 3-3 van NAC afkeurde – op de vlucht moest voor ontstemde NAC-supporters. Kijk en verwonder uzelf (en let vooral op die politiehond en de ‘vluchtauto’, in allerijl gecharterd nadat de deur van een politiewagen niet open ging).
SANTOS #10: Voetbalreisgids

Tien tips
voor de ideale
voetbaltrip

Nu het nieuwe voetbalseizoen in alle hevigheid is losgebarsten en de Nederlandse ploegen in Europa hun tegenstanders kennen, kunnen de voetbaltripjes weer worden geboekt. De redactie van SANTOS geeft reisadvies.
SANTOS #04: DE KLASSIEKER

Mulder bemint:
Mladen Ramljak

De Joegoslaaf Mladen Ramljak, afgestudeerd econoom én vooraanstaand lid van het ‘Genootschap der Scheermessen’, won met Feyenoord de landstitel en de UEFA Cup. Het is vandaag 40 jaar geleden dat hij overleed. Jan Mulder haalt herinneringen op.
SANTOS #13: De 25 schoonheden van het amateurvoetbal

Kantines,
cornervlaggen
en kleedkamergeluk

In SANTOS #13 belijden we onze liefde voor amateurvoetbal. Inderdaad, net als in een eerdere SANTOS, maar toch weer op een andere manier. Omdat het zo’n ongelooflijk rijk onderwerp is, en omdat het je zo heerlijk terugbrengt naar de essentie: naar voetbal omdat het leuk is. Naar voetbal als een sociaalcultureel fenomeen ook.
Reportage

Lachen
Gieren
Gullit

Van Qatar naar Hilversum, van Varkenoord naar Miami, en terug via Rome en Schotland. Ruud Gullit leidt een fascinerend bestaan, vrolijk slalommend tussen de hoogte- en dieptepunten van zijn leven. Een weekend lang in het spoor van de nimmer verwelkende Zwarte Tulp. “Ik zie het zo: als ik niet naar links kan, dan ga ik maar naar rechts.”
Binnendoor

Björn van
der Doelen

​“Mark van Bommel kon de hele dag over voetbal praten. Ik keek niet eens de samenvattingen van mijn eigen wedstrijden, ging liever een beetje pielen met mijn gitaar.”