Volgende week gaan we weer

Woord: Redactie SANTOS
Gepost: 05-09-2018
In SANTOS #09 verklaren we de liefde aan het stadion, aan de cultuur van de tribune in al zijn facetten. Met bijdragen van onder anderen Sjoerd Mossou, Bart Vlietstra, Wilfried de Jong, Jan Mulder, Menno Pot, Arno Kantelberg, Klaas-Jan Huntelaar en Diederik Smit. Inclusief handige stadiongids voor de achttien Eredivisie-huizen.

Beeld: Mirjam Riemens/Studio Vonq (coverillustratie), Hollandse Hoogte

De trap op, naar het licht. Tribunes die opdoemen. Een eerste blik op het felgroene veld. Een knikje naar je vaste buurman in vak B3. Samen lachen. Samen vlug de opstelling doornemen.

Met je kop vol in de regen staan, omdat de wind is gedraaid, recht ons vak in.

Waterkoud van je tenen tot je vingertoppen. Een oude vriend tegenkomen tijdens het pissen. Verwachting. Hoop. Teleurstelling. Ergernis. Dolle vreugde. Hoofden die synchroon van links naar rechts draaien, lichamen die zich oprichten naar boven, allemaal tegelijk.

“Jaaaa-jaa-ja-ooooehhhwwwww” – het geluid van net niet. Wéér niet.

Bier halen voor je vrienden. Je zoon met een vriendje verderop, dicht bij het veld, de ogen groot, turend naar de spelers. Het gezang en gejoel van de harde kern.

Zij aan zij zitten, met de knieën tegen elkaar. Grinniken om de tierende, vloekende vrouw van twee rijen achter je.

Lichtmasten die opdoemen. Eerst nog de auto parkeren. Drommen mensen door de straten, over de brug, de hoek om, samen in een lange colonne van verwachting.

Eerst nog even een frietje eten bij Cor. Toch nog even naar je stamkroeg. Tevreden zwijgend naast je oude vadertje lopen, altijd dezelfde route, elk seizoen opnieuw. Samen door het toegangspoortje. Samen in de rij voor een broodje gehaktbal.

Bladeren in het programmaboekje, waar niets boeiends in staat, maar dat geblader hoort nu eenmaal bij de vaste rituelen van een wedstrijddag. Och, al die heerlijke rituelen, klein of nog kleiner, onbelangrijk en toch zo belangrijk.

De stem van de stadionspeaker. Het clublied uit de boxen. Een spandoek dat er altijd hangt, in precies hetzelfde hoekje.

Het is een cliché geworden dat voetbalstadions de kerken van nu zijn, maar het mooie aan clichés is: meestal zijn ze waar.

De eerste keer vergeet je nooit meer. Een stadion heeft voor een kind iets overweldigends, iets betoverends. Het geluid alleen al, na een doelpunt vooral, wanneer 20.000 mensen precies tegelijk beginnen te brullen.

Het is een cliché geworden dat voetbalstadions de kerken van nu zijn, maar het mooie aan clichés is: meestal zijn ze waar, en in dit geval al helemaal.

Naar het stadion ga je samen, zelfs als je alleen gaat, want stadions zijn de sociale bolwerken van deze tijd. Je komt je vrienden tegen, oude bekenden, je familie. Ga je voor het eerst, dan kijk je verwonderd naar al die mensen, die samen een soort levend organisme vormen.

Wij van SANTOS houden van stadioncultuur, van samen in hetzelfde vak, van samen lachen en samen huilen, van hopen tegen beter weten in. Dit nummer is een ode aan dat gevoel.

Het is bedoeld voor iedereen die onbewust sneller gaat lopen zodra er ergens lichtmasten opdoemen. Voor iedereen die ooit dolgelukkig in de armen is gevallen van een buurman of buurvrouw die je amper kent.

Al zijn we nog zo vaak teleurgesteld, al is het nog zo stervenskoud, al is de trainer nog zo’n koekenbakker, al is de koffie nog zo smerig. Volgende week gaan we weer.

Bestel SANTOS #09 hier, of haal ’m bij een boekhandel bij jou in de buurt. Of nog beter: word supporter, en je mist nooit meer wat!

Lees ook
SANTOS #10: Voetbalreisgids

Tien tips
voor de ideale
voetbaltrip

Nu het nieuwe voetbalseizoen in alle hevigheid is losgebarsten en de Nederlandse ploegen in Europa hun tegenstanders kennen, kunnen de voetbaltripjes weer worden geboekt. De redactie van SANTOS geeft reisadvies.
SANTOS #04: DE KLASSIEKER

Mulder bemint:
Mladen Ramljak

De Joegoslaaf Mladen Ramljak, afgestudeerd econoom én vooraanstaand lid van het ‘Genootschap der Scheermessen’, won met Feyenoord de landstitel en de UEFA Cup. Het is vandaag 40 jaar geleden dat hij overleed. Jan Mulder haalt herinneringen op.
SANTOS #13: De 25 schoonheden van het amateurvoetbal

Kantines,
cornervlaggen
en kleedkamergeluk

In SANTOS #13 belijden we onze liefde voor amateurvoetbal. Inderdaad, net als in een eerdere SANTOS, maar toch weer op een andere manier. Omdat het zo’n ongelooflijk rijk onderwerp is, en omdat het je zo heerlijk terugbrengt naar de essentie: naar voetbal omdat het leuk is. Naar voetbal als een sociaalcultureel fenomeen ook.
Reportage

Lachen
Gieren
Gullit

Van Qatar naar Hilversum, van Varkenoord naar Miami, en terug via Rome en Schotland. Ruud Gullit leidt een fascinerend bestaan, vrolijk slalommend tussen de hoogte- en dieptepunten van zijn leven. Een weekend lang in het spoor van de nimmer verwelkende Zwarte Tulp. “Ik zie het zo: als ik niet naar links kan, dan ga ik maar naar rechts.”
Binnendoor

Björn van
der Doelen

​“Mark van Bommel kon de hele dag over voetbal praten. Ik keek niet eens de samenvattingen van mijn eigen wedstrijden, ging liever een beetje pielen met mijn gitaar.”
Overig

Ciao, Marco

Zijn afscheid in San Siro op 18 augustus 1995 voelde zo ongelooflijk, dat de toen zestienjarige Sjoerd Mossou besloot het niet te geloven. Marco van Basten was zijn held, en helden stopten niet. Hij was pas dertig, godverdomme.