Voor gek verklaard

Woord: Bart Vlietstra
Gepost: 23-04-2019
SANTOS #11 gaat over alle soorten voetbalvrouwen die je maar bedenken kunt. Dus ook over die vrouwen voor wie het om uiteenlopende redenen onvoorstelbaar was dat ze de voetbalschoenen aantrokken, maar voor wie de bal bleef lonken, en dat immer zal blijven doen. Maak kennis met ​Conny - voorheen Coen - Koreman.

Beeld: Lodewijk Duijvesteijn

Conny Koreman (64) heette vroeger Coen Koreman. Op haar 49ste vond in metaforische zin de wissel plaats: Coen eruit, Conny erin. Voetbal behield zijn basisplaats.

Ook toen er diverse malen uitzaaiingen van een kwaadaardig melanoom werden gevonden. Ze mist een deel van haar rechterlong na de operatieve verwijdering van twee tumoren. Daardoor kampt ze nu met de longaandoening COPD. Maar de vaste trainingsavond bij de Amsterdamse amateurclub JOS Watergraafsmeer zegt ze zelden af. “De eerste tien minuten klinkt het of er iemand aan het doodgaan is”, vertelt ze met pretogen in haar appartement in Amstelveen. “Pas als de training bijna ten einde is, kom ik op stoom. Dat is het beste gevoel. Vooral als we nog even gaan afwerken. Zo’n bal ineens uit de lucht in de bovenhoek rammen, heerlijk!”

Conny Koreman kan aardig voetballen. Dat viel Ajax al op toen ze tien jaar was en nog Coen heette. Coen, die praktisch naast het oude Ajax-stadion De Meer opgroeide, kreeg een uitnodiging voor een proeftraining. Vader Koreman gloeide van trots, maar moeder Koreman stak haar vinger op. Kwam niets van in. Ajax voetbalde op zondag en zondag was de dag van de Heer.

Dat was de eerste tegenslag. De volgende volgde vier jaar later, toen er tijdens een potje schoolvoetbal een ruggenwervel verschoof. Coen zat in de groei en mocht viereneenhalf jaar niet bij een club voetballen. Straatvoetbal op het Galileïplantsoen vergoedde veel. Coen was er een graag geziene gast; goede voetballer, altijd zijn woordje klaar. “Ik voelde al op mijn achtste dat ik anders was, vrouwelijker. In huis liep ik al snel in jurken. Buitenshuis hing ik de bescheiden macho uit, als een soort dekmantel.”

Een andere jongen die vaak meedeed, de drie jaar oudere, latere profvoetballer en topcoach Louis van Gaal, was stiller. Conny: “Al die bijdehante straatvoetballers waren snel met bijnamen: ‘Zure’, ‘Goede’, ‘Geitenbekkie’. Louis werd ‘Piegem’ genoemd, een soort van lulletje rozenwater.”

Met zijn hoofd maakte de jonge Louis destijds vooral indruk als hij ging koppen. “Kon-ie geweldig. Een kwartier lang, als het moest.”

Louis van Gaal werd ‘Piegem’ genoemd, een soort van lulletje rozenwater.
​Conny Koreman

Conny straalt als ze vertelt over haar amateurvoetbaltijd. Ze heeft lol als de interviewer haar niet herkent op teamfoto’s van vroeger en nu. Na een tijdje blijkt: zij/hij is degene met dat vrolijke gezicht. Ongelukkig was Coen betrekkelijk weinig. Hij liep vooraan in de polonaise door café Hans & Grietje na wedstrijden en versierde de mooiste meisjes. “Dat zag ik ook als topsport, maar ik deed er uiteindelijk niets mee.”

In de bouwwereld klom Coen op tot bedrijfsleider bij Ballast Nedam. Hij trouwde en kreeg twee zonen. Geen ongelukkig huwelijk, met haar ex drinkt ze nog steeds een wijntje. Maar Conny kwam opzetten. “En Conny was niet meer te houden.”

Op verjaardagen en tijdens kroegbezoek was ze al Conny, inclusief jurk en make-up. Maar in de voetbalkantine stapte de stoere bink Coen binnen. “Ik zou in een wereld vol onbegrip terechtkomen. Had ik geen trek in. Ik hield mijn machomasker op.”

Een jaar na de operatie ‘kroop het bloed waar het niet gaan kon’ en ging ze weer voetballen.

Tot het niet meer ging. Rond de geslachtsaanpassende operatie stopte ze even met voetbal. Mede door tijdgebrek, maar ook om Conny de tijd te geven de wereld te ontdekken. Een jaar na de operatie “kroop het bloed waar het niet gaan kon” en ging ze weer voetballen. Maar nu bij een vrouwenteam.

Het was van beide kanten even wennen. Een aantal jonge voetballers riep “meneer” en “travestiet” naar haar. “Maar daar ga ik met open vizier tegenin. Ik werd een keer na het stappen door twee Marokkaanse jongens nageroepen met ‘Hé meneer’. Ik riep ‘Hé Turk’ terug. Zij kwamen naar me toe, ik zei: ‘Voordat je overweegt me in elkaar te slaan: “Hé Turk” voelt voor jou net zo vervelend als “Hé meneer” voor mij.’ Toen liepen ze door.”

Lees de rest van het verhaal van Conny Koreman in SANTOS #11, nu in de winkels of hierrrr te bestellen. In onze speciale vrouweneditie ook portretten van twee andere vrouwen die tegen de stroom in roeien: Germaine de Randamie (34), vechtsportkampioene én speelster van IJFC, en Lenie van Wensveen (76), de eerste doelpuntenmaker van het Nederlands vrouwenelftal.
Lees ook
Binnendoor

Björn van
der Doelen

​“Mark van Bommel kon de hele dag over voetbal praten. Ik keek niet eens de samenvattingen van mijn eigen wedstrijden, ging liever een beetje pielen met mijn gitaar.”
Overig

Ciao, Marco

Zijn afscheid in San Siro op 18 augustus 1995 voelde zo ongelooflijk, dat de toen zestienjarige Sjoerd Mossou besloot het niet te geloven. Marco van Basten was zijn held, en helden stopten niet. Hij was pas dertig, godverdomme.
Interview

Sneijder zingt
Hazes

Als iemand de soundtrack schreef bij het leven van Wesley Sneijder, dan was het André Hazes. “Bij bijna alles wat ik denk, doe of meemaak, past wel een nummer van André.”
Reconstructie

Het wonderlijke relaas
van verzorger Jan Maas

Supersub Wim Kieft uit Amsterdam is voor altijd de man die met een curieuze kopbal de aanzet gaf tot Oranjes EK-winst in 1988. Verzorger Jan Maas uit Ven-Zelderheide schreef geschiedenis door tijdens het bekertreffen tussen N.E.C. en De Treffers in 2000 juist een doelpunt met zijn hoofd te voorkomen. Reconstructie van een van de meest bizarre voetbalacties ooit.
Binnendoor

Leo
Beenhakker

“Ik ben een jaar lang een kakkerlak genoemd in Amsterdam en een pleurisjood in Rotterdam. En niet alleen door simpele zielen, maar ook door intelligente mensen met een leidinggevende baan bij een groot kantoor. Kun je zeggen: ‘Dat hoort erbij als je overstapt.’ Maar dat ís niet normaal.”
Overig

SANTOS presenteert:
DIEGO MARADONA

Nog een paar weken en dan verschijnt DIEGO MARADONA, de veelbesproken docufilm van Oscarwinnaar Asif Kapadia (SENNA, AMY) over de opkomst en ondergang van Diego Armando Maradona. Wij hebben ’m alvast mogen zien en we kunnen verklappen: het is 125 minuten lang genieten geblazen van nog niet eerder vertoonde beelden. In aanloop naar de bioscooppremière toert SANTOS langs filmhuizen in Breda, Utrecht en Rotterdam met een speciale preview van de film.